Soms loopt alles gewoon anders dan gepland.

Haaallllooowwwww,

Lang geleden hè, lang geleden dat we nog iets van ons lieten horen.

Maar we zijn er nog steeds, wij de Meerpaal-boxers Lemmy & Wodan.

Ons leven is alleen wat anders verlopen dan normaal, niet dat we geen lol gehad hebben hoor, wij hebben altijd lol.
De baasjes noemen ons lolbroeken, clowns, maar ook 'Partners in crime'. Dus jullie snappen het wel.

Maar de baasjes....  die hadden wat minder lol. Die zijn om het zo maar te zeggen 'not amused'.
Nu vragen jullie je vast wel af hoe dat komt? 

Awel, we zullen het jullie nu eens vertellen se.  


Toen we half november vorig jaar naar huis kwamen vanuit Sommersdorf bleek bij vertrek dat er iets mis was met het automatische mechanisme van het hefdak.
We veronderstellen dat de heftige wind onder de luifel is gegaan en zo het mechanisme stuk heeft getrokken.
Het dak ging niet goed meer dicht, maar na lang proberen is het dan toch gelukt om het te blokkeren en zo nog vrij veilig thuis te geraken.

Een nieuw avontuur op die manier, dat zat er niet meer in.

En de caravan ging dan ook niet naar de stalling, maaaaaarrrr naar de reparateur/dealer waar de baasjes ook de caravan gekocht hadden.
In december is "@Home" daar naartoe gegaan, december 2022 dus. 
Yep, goed gezien, dat is ondertussen al 9 maanden geleden.

Door alle beslommeringen en de eindejaarsfeesten werd er pas begin januari naar gekeken.  De verzekering kwam ook een kijkje nemen en gaf meteen zijn fiat voor reparatie en het betalen van de kosten. Jaja, gelukkig hadden de baasjes een omnium verzekering, dus all-in want de reparatie kostte stukken van mensen, met 4.000 €-tjes komen ze niet toe.

Enfin, de stukken konden dus besteld worden.
En er werd ons mee gedeeld dat tegen eind april de stukken zouden kunnen geleverd worden. Baasjes hielden rekening met vertraging, dus we wisten al dat we in het voorjaar waarschijnlijk niet op pad zouden gaan met ons vakantiehuisje.

Maar april werd mei, mei werd juni en nog steeds konden ze ons geen definitieve leveringsdatum laten weten. De fabrikant in Frankrijk drukt er alleen maar op dat het geen normale vervangstukken zijn en dat ze dus niks kunnen zeggen over een leveringsdatum.  Deeeuuuuhhhhh!!!!

Het is dat metalen stukske wat je ziet aan het dak boven de naam Trend 420.

En zo zijn er 4 hè + de railtjes waar ze over lopen.

En zo gingen de zomermaanden voorbij en is het nu september. Na nogmaals informeren krijgen we nu te horen dat de stukken ergens oktober zouden kunnen verstuurd worden naar de dealer/reparateur. Dus zal het wel eind oktober worden voor zij de stukken in huis hebben. 
Dan nog repareren. Tja, we gaan dit jaar niet meer op vakantie vrezen we.

Of we dat erg vinden? Ja, natuurlijk. En nee, op een ander vlak niet.  Maar dat leggen we ook nog wel uit. Jullie kennen ons hè. 😁

Ja, want we vonden het wel lollig in "@Home" en we zagen altijd wat anders, altijd andere geurtjes. En ja ginder rook alles heel anders dan hier. Er lopen andere dieren en het was er ook zoveel rustiger. We beleefden op vakantie dingen die we hier niet beleven. Zoals zwemmen in een groot meer en steeds weer nieuwe paadjes, nieuwe plaatsen om te slapen.
Maar ja, dat hebben jullie wel allemaal mee mogen beleven met ons.

En ja in die tussentijd zijn we ook wel vaak gaan wandelen thuis en er is hier ook wel veel gebeurd. Niet allemaal leuke dingen, maar ja.

We genoten in die eerste tijd vooral van ons gezellig samen zijn.

Maar het minder goede?

Tja, zo werd ik, de Lemmy dus, op 8 mei geopereerd. Ik had overal bultjes en ik kreeg daar last van omdat ze te groot werden, vooral die ene uitwendige bult. Gelukkig waren de bultjes niks ernstig, maar baasjes wilden niet dat ik er last van kreeg.

Natuurlijk, zoals we al eerder schreven, liep ook dat anders dan gepland.

1 Wonde genas heel goed en snel, daar had ik een bultje wat onder de huid zat.

Maar op de ander knie had ik een grote uitwendige bult en omdat die steeds groter werd wilden de baasjes geen risico nemen.  De dag van de foto, de dag vóór de ingreep, stootte ik het open met spelen. Dat was nou de reden waarom ik geopereerd moest worden zeiden ze.

En het was ook die wonde die niet goed dicht wilde gaan en niet goed wilde genezen. Ze zat ook echt op het meest plooibare stuk van mijn knie.

En, nou ja, eerlijk is eerlijk, het was ook een beetje mijn schuld. Bazinneke bleef wel altijd bij mij om me in de gaten te houden. Ik had ook zo'n grote kap op. Maar ik speelde het toch nog klaar om met die kap op aan de wonde te zitten. En ja ik heb draadjes los gepulkt waardoor de wonde weer verder open ging staan en dus moeilijker genas.
Ze hadden me gewaarschuwd, maar ikke, de Lem, ik was weer eens boxer-doof hè. 'k zal 't geweten hebben.

En de wonde was echt niet mooi om te zien.

Als jullie het vies vinden, moeten jullie maar door scrollen. 😞

Na 2 maanden was de wonde eindelijk zo ver geheeld dat ik weer gewoon mocht wandelen en spelen en ravotten met Woke.

Al die tijd heeft bazinneke bij mij beneden geslapen. Zij op de zetel en ik in mijn mandje naast de zetel. Ik mocht geen trappen doen, al wilde ik dat wel hoor, maar dat zou zeker niet goed geweest zijn voor de wonde omdat mijn knie dan te ver plooide en de wonde zou kunnen verder open scheuren.

Het was zooo heerlijk dat we, na mijn herstel, weer gewoon ons ding konden doen. Wodan en ik, we hadden het spelen gemist, vooral dan het wild spelen. 😁

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

En toen? Toen begon er een nieuw avontuur. Weer iets heeeeel anders.

We hadden jullie al verteld dat onze mensen-opa niet meer onder ons is en dat onze mensen-oma verhuist is naar een assistentiewoning.

Het huis waar ze hun pensioenjaren samen gewoond hadden stond dus leeg.

Tja, en een huis dat leeg staat, das niet goed, dat moet af en toe bewoond zijn. Maar ondertussen stond dat al bijna een half jaar leeg.
Het was wikken en wegen want het huis is een chalet, wat eigenlijk ook een vakantiewoning is. 

En toen baasjes er weer eens naartoe gingen om het even te luchten en op te ruimen, ontdekten ze dat wij, ik en de Wo dus, daar heel veel lol hadden.

En daarom werd er besloten om het chalet helemaal terug in te richten en te vernieuwen, wat moderner te maken zodat het helemaal naar de smaak van de baasjes is. En ook te zorgen dat het makkelijk te onderhouden is.

We mogen daar putten graven, van hier tot in Tokio, we mogen zelfs op zoek gaan naar aardmannetjes.

En ja, we mogen ook zelf onze kruisbessen plukken en lekker opeten. Heerlijk, toch.

Als het chalet dan klaar is, dan kan onze mensen-oma daar ook weer af en toe naartoe gaan en kunnen wij daar af en toe voor een paar dagen gaan relaxen in de natuur. Misschien zelfs slapen.  Wij hebben dan ons eigen stukje bos om in te ravotten en te keten.
We hebben zon en schaduw, echt zo leuk daar voor ons.

En nu zijn jullie vast heel erg benieuwd naar hoe het binnenin allemaal aan het binnen aan het worden is.

Want nu de baasjes toch ook niet op vakantie kunnen, zijn ze heel hard aan het werken om het chalet af te krijgen zodat ze daar ook gewoon kunnen relaxen.

Allé, hard werken, je kent dat wel van de baasjes hè. Heel hard werken is ook heeel veel rusten want ze zijn niet meer zo fit en dat willen ze niet toegeven. Maar toch, ze doen het maar. Op hun rustige-doe-verder-manier wordt het een gezellig huisje.

Eerst de badkamer klaar gemaakt.

                                          

Op bovenstaande foto moet de vloer nog gelegd worden en moet alles nog in de lak gezet worden.

Het deurtje van de electrakast hangt er inmiddels ook alweer aan en de plinten staan er ondertussen ook alweer tegen.

En daarna aan de keuken begonnen. Die is grotendeels klaar. Enkel de deurtjes en de afwerking van de schuiven, die moet nog gebeuren. Maar dat kan baasje in de wintermaanden ook thuis maken natuurlijk. 

En daarna kwam de woonkamer aan de beurt.

Inmiddels staan er alweer 4 stoelen, dus er kan iemand op visite komen. 😉

En wij? Wij hebben er inmiddels ons plaatsje al gevonden.

De slaapkamer wordt nog even overgeslagen, die is voor helemaal op het laatst omdat er nog wat aan dat gedeelte van het dak moet gebeuren. Ondertussen gebruikt baasje de slaapkamer om te klussen.

Dus, blijven slapen daar, das nog niet echt aan de orde.

Daar zijn dan ook nog geeeeeen foto's van. 😋

Maar het berghok is ook alweer klaar om van alles in op te slaan. Hier moet nog wel linoleum op de vloer. En er moeten nog schappen komen. Maar de leidingen zijn vernieuwd en de  muren zijn ook weer vernieuwd, al is het met recyclage van de woonkamer. 

Baasje is best vindingrijk hoor en handig, al horen we hem af en toe wel eens "au" roepen als hij bijvoorbeeld met een zware hamer op zijn vinger slaat.
Oeps,  hopelijk is hij nu niet boos op ons omdat we dat vertellen. Maar het gebeurd niet vaak hoor, baasje is best goed en handig.

Ook in dat berghok heeft baasje de leidingen van het warmwatersysteem vernieuwd en anders gelegd. Jaja, baasje is geen 'Handige Harry', maar een 'Handige Huub'. En eigenlijk zijn we best trots op hem dat hij dat allemaal kan.

En dan moeten we ook nog vertellen dat de bekende logé R. weer even vanuit Nederland naar ons kikkerlandje is gekomen. Zooooo leuk weer. En ja, we hebben ons goed gedragen, we zijn heeel erg braaf geweest.

En zo zijn jullie weer helemaal op de hoogte.

Als het chalet helemaal klaar is dan hopen we weer meer op pad te kunnen gaan, weer meer wandelavonturen te beleven want nu zijn de wandelingetjes maar heel erg kort, maar we raken onze energie goed kwijt in de bos.

En waar we ook op hopen, heel hard op hopen is dat onze "@Home" nu ook eindelijk weer gemaakt zal worden en naar huis zal komen.

Dan kunnen we ook elders weer grote avonturen gaan beleven. 

We hopen dat jullie samen met ons duimen opdat we snel weer avonturen met jullie mogen delen.
Ondertussen zijn wij gewoon 2 grote en brave boxer-mannen die lol hebben.

Hopelijk tot gauw met nieuwe avonturen.

Heel veel dikke kussen en lieve groetjes,

Lemmy & Wodan Van de Meerpaal.

Rondje Kunst in Aarschot : 1 mei 2023

Haaaaalloooowwww allemaal,

Hier is de laatste dagen weer heel veel gebeurd, echt niet te geloven, niet te doen.

Het begon vorige week toen bazinneke alleen vertrok met de auto. Nee, niet om boodschappen te doen. En dat was raar, want normaal neemt ze altijd iemand van ons mee en nu niet.

Een hele poos later kwam ze thuis, maar niet alleen. Ze had iemand bij die kwam logeren. Ja we kennen hem, R. komt al zovele jaren regelmatig langs en dat is altijd heel erg leuk.

Maar daar gaan we niet zoveel over schrijven want ja, we moeten de privacy van onze logé beschermen, privacy, das tegenwoordig toch zo belangrijk, hè, dat weten jullie vast wel. 😂

De Wodan heeft er van geprofiteerd hoor. 

Enfin, wat wel belangrijk is om te vertellen, dat is het moment dat gisteren, de  1e mei, zo rond de middag onze logé weer vertrok richting Arnhem.

En ik????? Awel, ikke, de Lemmy, ik mocht mee om hem weg te brengen. 

Tenminste, dat dacht ik. Zo leuk en toen we aan het station van Aarschot kwamen kreeg ik natuurlijk nog een knuffel van R. voor hij met pak en zak vertrok richting de trein.

En toen kwam de verrassing, bazinneke vertrok in de richting van het centrum van Aarschot en daar parkeerde ze de auto. Hoezo, hier parkeren? Hoe komt dat? Gaan we niet naar huis?

En toen vertelde ze dat baasje met de Wodan ging trainen en dat ik, omdat ik zo braaf ben geweest met bazinneke een rondje ging lopen in Aarschot centrum.

Het was daar nu niet druk omdat 1 mei een feestdag is. Dus het kon want dan zijn de winkels ook gesloten en is het een stuk rustiger in de stad. Enkel de horecazaken waren open en dat zullen we geweten hebben.  😁

Wat we eigenlijk gingen doen was een geocaching rondje dat over Aarschotse beelden ging. Op elke plaats moesten we natuurlijk vragen beantwoorden of iets zoeken. Maar zo zagen we weer eens wat anders, wat nieuws.

We vertrokken vanop de parkeerplaats en we hadden daar al meteen prijs.  Zat daar een labrador met een kei lang rood lint vastgebonden aan een boom. Bazinneke keek rond of ze een baasje zag en ja hoor, komt er een man vanop het terras van een café aangewaggeld. Ladderzat en hij ging naar de hond, maakte hem los en liep de straat over. Zonder te kijken.

Toen hij mij in het oog kreeg lalde de man of ik met zijn hond wilde spelen. Nou nee, niet echt, dus wij verder.

En zo kwamen we aan de 1e locatie waar het beeld van een oud bewoner van de stad en oud-minister staat.

Bazinneke noteerde wat ze moest weten en de tocht ging weer verder. Jongens wat was het leuk seg, al die nieuwe geurtjes, overal om ons heen.

En nee, snel ging het niet want mijn neusje zorgde er meer voor dat we stil stonden dan dat we wandelden. Maar zo zag bazinneke natuurlijk ook nog iets.  Zo hoorde ik haar opeens zeggen, oowwww die speelgoedwinkel bestaat nog altijd. Blijkbaar had ze daar in haar kinderjaren, en geloof me, dat is heeeel lang geleden, nog speelgoed gekocht. Tja, zonder mijn speurneusje had ze dat waarschijnlijk niet gezien want ik had daar in het portiek wat geroken. 💩

Aan het volgende standbeeld, dat van Pater Jozef Raskin, was het vrij druk, dus snel alles opgeschreven en weer verder. Nee, geen foto dus. 

Verder langs de Demer, yep, diezelfde Demer die ook bij ons thuis stroomt.  Hier ziet het er natuurlijk helemaal anders uit. Geen groene oevers, geen gras, maar een fietspad van betonblokjes. Het zag er zoo anders uit, eigenlijk niet te geloven dat het dezelfde rivier is.

 

En zo kwamen we aan het volgende beeld : Demerdromen, heel mooi.

Het is er neergezet omdat de Demer door de jaren heen is geëvolueerd naar een prachtige biotoop.

En natuurlijk moest ik daar ook poseren, en poseren, dat kan ik hoor, heel erg goed. Alleen jammer want ik kreeg wel trek in een visje. En deze vis was helemaal niet eetbaar.

Vandaar ging het richting het begijnhof.  

Maar voor we de Demerkant verlieten kwamen we eerst nog een dame tegen met 2 Chihuahua's, en blaffen, keffen dat die deden. Maar ik, ik hield mij groot, en maakte mij nog groter. Maar die kleine dingen dachten dat het leeuwen waren, zo groot voelden ze zich.                                     

De baasjes begonnen te praten en wat bleek, de bazin van die chihuahua's vond dat gekef ook helemaal niet leuk. En spelen vond mijn bazinneke geen goed idee, ze zei dat ik vast mijn poot boven op die 2 zou punteren en dat ze dan plat waren.

Nou zei die dame, doe maar even hoor Lemmy, dan leren die 2 van mij misschien wel dat ze rustig moeten blijven. Tja, en als ze het zeggen, dan mag het hè.  Ik mijn poot er op, maar heel voorzichtig hoor. Alleen, het hielp niet, ze bleven blaffen.

Dus ikke, weer mijn poot er boven op. Zo lollig, echt hè, en na 3 X hadden ze het door en blaften ze niet meer. Nee, ze waren ook niet bang van mij want heel even hebben we nog gespeeld. En toen zijn we verder gegaan.

Maaaar, al zeg ik het zelf... Goed van mij hè? En ik ben echt heel voorzichtig geweest hoor.😇

Even verder kwamen lang een terrasje, en ook hier stond er eentje te lallen en te zwijmelen. Mmmm dronken was licht uitgedrukt. Amai, feestdagen en drank.😅 Maar stiekem toch wel blij dat baasjes nooit zo dronken zijn. 😜

Dan maar eerst naar het bronzen standbeeld van het begijntje, waar we nog een opdracht te vervullen hadden. Dit standbeeld is er gekomen als aandenken aan het laatste begijntje van Aarschot, Maria-Anna Jans die overleed in 1856.

Het is daar zo mooi en kleurig met al die bloemetje zodat ik zelf al voorstelde om te poseren, maar dan wel op mijn manier. Dat snappen jullie wel want dat saai poseren, das niks voor mij, snuffelend poseren, das veel leuker. 

Net toen we het begijntje achter ons lieten en wilden oversteken naar het begijnhof stopte er een auto. Die mensen vroegen de weg aan het bazinneke. Ik hoorde haar zeggen dat ze niet van hier was, maar dat ze haar best zou doen.  Lachen, lachen, ze vroegen de weg naar de Lekdreef. Das bij ons vlakbij, dat is in Averbode. Dus die weg kon ze wel uitleggen hoor. Dat was niet zo moeilijk.

En wat ik ondertussen deed? Ik sloot vriendschap met de Yorkshireterriër op de schoot van de dame naast de chauffeur. Jaja, het was weeral raak, iedere hond lijkt wel verliefd te worden op mij. Of mag ik dat niet zeggen? Is dat hoogmoed?

En dan waren we dus op het Begijnhof waar we nog even wat moesten opzoeken. Ook mooi daar hoor, ook veel bloemetjes en natuurlijk ook daar nog een opdracht te vervullen en weer een beeld om te bewonderen vlakbij.

En zo was deze opdracht klaar op de bonus na, die zijn we dan ook maar snel gaan halen. Maar die lag niet op een mooie locatie, dat was jammer.

Allé, en toen gingen we nog even rond de kerk van Aarschot kijken. Want ja, zelfs rond de kerk staan mooie beelden, echt heel origineel.

Eerst dit mooie beeld van Sint-Rochus.

En ja, daar viel heel wat te snuffelen, zo veel geurtjes weer. Ja, ik amuseerde mij wel.

Het beeld van het Heilig Hart van Jezus, aan de stad geschonken in 1927 door de toenmalige burgemeester van de stad.

De O.L.V. kerk zelf is het bewonderen waard. Het is een prachtige kerk, met heel veel tierlantijntjes. Niet te geloven hoe ze dat in 1337 voor mekaar hebben gekregen.

Ook rond de kerk staan er nog een paar gedenkstenen, begraafplaatsen.

En toen begon het te regenen en hadden we nog een stukje te lopen naar de auto.  Dus besloot bazinneke dat we er maar de brui aan zouden geven voor vandaag. Weet je, ik hou niet zo van regen, en dat weet ze gelukkig wel.

Dus nog een wandelingetje naar de auto. En ja hoor, daar heb ik nog even verbroederd met een Teckel. 

Aan de auto gekomen eerst nog een bakje water naar binnen gewerkt en dan de zetel op gewipt.

Als een koning werd ik weer naar huis gereden in Katje. Wat hebben we genoten.

En dan de thuiskomst, blij weerzien met Wodan, we hadden mekaar heel veel te vertellen. En natuurlijk was ik ook blij om het baasje te zien, hihihi, wat dachten jullie wel.

En zo kwam er weer een einde aan een fijne dag en een klein avontuur.

We hopen maar weer dat er snel nieuwe avonturen komen.
Blijven jullie volgen? Ja toch. 

Groetjes,

Lemmy & Wodan.

Demerbroekenwandeling van Zichem naar Testelt.

 Hallo iedereen, we zijn eindelijk weer eens terug.  🙋

Echt wel heel lang geleden hè? 

Eigenlijk niet te doen, maar jullie snappen het vast wel.

Er is veel veranderd in ons leven. Onze mensen-opa, die woont nu achter de regenboogbrug. 🌈 Die kunnen we niet meer knuffelen, maar hij is daar vast wel gelukkig en zeker niet alleen want er wonen heel veel mensen en dieren daar.

En dan is onze mensen-oma nog verhuist. Yep, die woont hier nu bijna om het hoekje in wat ze in mooie termen een Assistentiewoning noemen. Gelukkig mogen wij daar wel op bezoek komen, al is onze wittekop dan altijd zo enthousiast. Maar ikke niet hoor, ik ben altijd rustig en braaf en ik denk dat de mensen die daar wonen mij al wel kennen hoor. 

Maar allé, daar gaat het hier in onze blog niet over natuurlijk. Maar jullie moeten wel snappen waarom we zolang niks van ons hebben laten horen.

We gingen door al die dingen ook bijna niet meer wandelen. Of altijd kleine rondjes hier in de omgeving, en nee, dan valt er niet zo veel te beleven. Zeker niks spannends om aan onze blog toe te vertrouwen.

We hebben wel mijn verjaardag groots gevierd. Jaja, ik ben ondertussen al 8 jaar geworden en ik heb wat lekkers gekregen en nieuwe speeltjes. Maar ook Wodan heeft nieuwe speeltjes gehad. Deeeuuhhhh. Omdat ik jarig ben. Dat snap ik niet hoor.

Ik hoop wel dat ik dat ik dan ook iets krijg als de Wo jarig is. Hij wordt 2 jaar en dat duurt ook niet meer zo lang.

Maar goed, om jullie nu eindelijk iets te kunnen vertellen, zijn we vandaag op pad gegaan.

Niet de Wodan hoor, die is bij baasje thuis gebleven. En toen ik thuis kwam vertelde de Wo me dat hij veel gepuzzeld heeft en zoekspelletjes met baasje gedaan. Ook nog lesjes in gehoorzaamheid gehad. Hihihi, dat heb je als je nog jong bent hè. 

Daar ben ik gelukkig vanaf, al moet ik wel nog luisteren natuurlijk. 

En omdat ik altijd zo braaf ben, al zeg ik het zelf, mocht ik vandaag met bazinneke dus een grote wandeling gaan maken.

Ik vond het allemaal een beetje raar want bazinneke zei vanmorgen dat ik mijn goei schoenen moest aandoen want dat het een behoorlijk lange wandeling zou worden. Hoezo??? Goei schoenen? Ik heb mijn schoentjes toch altijd aan.  Maar 't zal wel zeker. Zij deed ook haar gewone wandelschoenen aan.

We vertrokken via de gewone weg zoals altijd en ook rond hetzelfde uur. Enfin, den ene keer is het al wat vroeger, den andere keer wat later. 

Maar niks abnormaals dus, ik vroeg me deftig af hoe speciaal ons wandeling zou zijn.  En terwijl dat ik rustig snuffelde nam bazinneke al haar eerste foto. 

Achter Taxiandria (de assistentiewoning waar mijn oma nu woont) richting den Demer, hier noemen ze het in Zichem, den doorsteek.  Het is er altijd zoo mooi en er valt altijd zoveel te snuffelen voor mij.

En dan verder waar bazinneke aan den Demer mijne poepzak in de buis deponeerde. Hier gingen we naar links. Joepiejee, dan gaan we naar het huisje van oma en opa. Dat vind ik zooo leuk dat ik meteen al begin te trekken aan de lijn.

Mmmm, hoor ik achter mij, nou Lem, dat gaat hem niet worden want dan keren we meteen om en gaan we naar huis..... Oeps, nee, ik wil verder, dus maar niet meer trekken dan. Maar ik hou er wel de vaart in want ik wil daar naar toe.

Nou, zo snel zou het allemaal niet gaan want we kwamen bekenden tegen. Een meneer met zijn 2 Riesenschnauzers. Die vind ik wel leuk en zij mij ook. Gelukkig was de Wodan er niet bij want 1 van die 2 zwarte beren heeft het helemaal niet op Woke. Maar nu ik alleen was, kon ik lekker spelen met die 2. 

Ik was even vergeten dat ik verder wilde, maar het was ook zo leuk hè.

En de baasjes hebben ook altijd wel wat om over te praten. Meestal gaat het wel over ons. We kunnen niet zeggen dat ze achter onze rug roddelen. 😏

Maar uiteindelijk gaan we dan toch weer verder en komen we aan de splitsing. Ik dus meteen naar links, maar nee, bazinneke ging naar rechts, verder langs den Demer. OW ja, dan gaan we via dat leuke smalle paadje een beetje verderop.  Nou nee, ik had het dus weer mis, zoals later bleek.

Voor ik dat door had hebben we natuurlijk weer genoten van onze mooie Demer en de Demerbroeken.

En toen kreeg ik dan eindelijk door dat we verder richting Testelt gingen. Even na deze foto lieten we het kleine tussenpaadje links liggen en gingen we dus verder.

Dan gaan we vast tot aan de brug in Testelt en dan langs den andere kant van den Demer terug naar huis. Zijn jullie nu benieuwd of dat ik het eindelijk bij het rechte eind had????? Ik verklap nog niks hoor. Jullie zullen moeten verder lezen. 😜

In ieder geval was het 1e deel van mijn vermoedens al wel juist, dat kon ook echt niet anders want hier moesten we gewoon verder richting Testelt en genieten van de mooie omgeving.

Maar vooral ook van de mooie lucht. Het leek wel of er een dier in de wolken zat.

En uiteindelijk kwamen we op de grote steenweg in Testelt aan en wandelden we over de brug, over de Demer dus. En daar gingen we dan links, een beetje een steilere weg, even wat klimmen, maar hier hadden we beton. Ik moest dus echt wel naast lopen dat hele stuk want hier was het druk.

Maar uiteindelijk kwamen we weer aan de andere kant van de Demer. Eeeuuhhh maar nee, wat doet bazinneke nu? We gaan niet naar de Demer, we gaan links de spoorweg over. 

Das wel heel raar, al moet ik zeggen dat me dat niet heel onbekend voorkomt. Hier zijn we ooit nog wel eens geweest.

Vanaf nu ga ik niet meer raden want ik ben toch telkens fout, niet leuk om dat toe te geven. 

We komen nu op kleine, modderige paadjes, mijn witte voetjes zijn al lang niet meer wit, maar dat zal nog erger worden zo zal later blijken. 😁

En ondanks dat we hier nog vlak bij de spoorlijn wandelen, zijn de Demerbroeken hier ontzettend mooi.

Maar we kunnen hier natuurlijk niet blijven plakken, even genieten en weer verder. En dan blijkt dat bazinneke door de weide met de Galloway-runderen wil wandelen. Jaja, daar ben ik ooit eens geweest, die beesten vinden mij niet leuk en maken gekke bokkensprongen achter ons. Maar bazinneke zal me wel beschermen, zeker weten. 

En dan hoor ik bazinneke opeens zeggen, Lem, ik denk niet dat we verder kunnen, hier zit opeens prikkeldraad. Was dat nu? Er zou een alternatieve route zijn met gele bollen aangeduid. Maar nergens geen gele bollen.

Dus op onze passen terug, we zouden wel eens gaan kijken of we langs een andere weg konden gaan. Ja, richting Averbode, maar dat zou betekenen dat we 5 km méér op de teller zouden staan hebben. En dat vonden we niet zo'n goed idee. Dus net als bazinneke zei dat we misschien beter terug gingen kwam daar iemand aan. Maar eerst nog een fotoke hier.

Ow dat is een vogelaar zei ze. Eeeuhhhh een vogelaar? Hebben jullie daar al van gehoord? Dombo zei bazinneke dat is iemand die naar vogels kijkt en ze probeert te filmen of te fotograferen, iemand die dus vogels spot. OW en dat noemen ze een vogelaar? Amai seg, heb ik hier weeral iets geleerd. Maar jullie wisten dat vast al wel. Maar niet met mij lachen hè, dat ik dat niet weet.  

Begon bazinneke met die man te praten en het bleek dat we wel in de weide van de Galloway's konden wandelen, dat de gele bollen heel slecht aan gegeven stonden, maar dat, als we langs de prikkeldraad bleven wandelen, we wel uitkwamen waar we moesten zijn.

Pech onderweg.... Of toch niet want de runderen staan er niet, of nog niet. Dus hoefde ik geen angst te hebben dat ze weer rare sprongen voor mij gingen maken.

Wij keerden dus op onze stappen terug, terug naar de weide, en de vogelaar? Die ging met ons mee. Ik moest dus heel stil zijn want hij wilde geen vogeltje missen natuurlijk. Maar vermits ik zo'n toppertje ben (jaja, ik zal 't zelf wel zeggen, anders zegt niemand het) konden we gewoon mee wandelen.

Ikke stil, maar bazinneke en de vogelaar stilletjes pratend. Ik tussen hen in, dat was om bazinneke te beschermen hoor, maar dat weet ze natuurlijk niet.

1 X was ik even niet zo braaf. Die ontzettend grote, lange lens op dat fototoestel, die vond ik wel heeeel interessant. Ik sprong er even naar toe, maar dat was niet zo'n goed idee. Bazinneke was "not amused" om het zo maar te zeggen en de vogelaar? Die hing meteen zijn camera met super grote lens langs de andere kant. Bazinneke zei me nog dat die dingen fortuinen kosten. Ik heb het dan ook niet meer gedaan.  

Op een gegeven moment hebben wij de man wel achter gelaten zo kon hij toch rustiger foto's nemen en we hopen natuurlijk dat hij daar ook in geslaagd is. 

Voor ons werd het ook nog spannend. Gele bollekes, prikkeldraad en........ moeras, water en slijk, maar ook dode bomen die her en der verspreid liggen. Ik moest hier dus over springen. En dat heb ik goed gedaan hoor. Ik heb iedereen eens laten zien dat je met 8 jaar nog fluks, huppeldepup over die bomenstammen heen kan. 

Nee, een beetje gymnastiek op de wandeling kan geen kwaad. Ook niet voor bazinneke, maar dat mag ik natuurlijk weer niet hardop vertellen.

En zo ging het verder en kwamen we op een stuk waar we de prikkeldraad weer achter ons lieten en waar we dus ook niet meer op zoek moesten naar die stomme gele bollen.

Maar we werden weer beloond met een spectaculair iets. Ganzen, in de verte, maar zo mooi om te zien. Ganzen die vriendjes wilden zijn van mekaar. En volgens bazinneke, ook wel iets meer dan vriendjes. Ze willen vast binnenkort kleine gansjes maken, maar eerst moet meneer gans nog mevrouw gans het hof maken.

En toen, toen was het uit met de pret en de ganzen vertrokken.  Hopelijk konden ze later verder met het avancekes maken.

Wij waren zo stil geweest, dus het lag echt niet aan ons, maar blij waren we niet. We zagen opeens in de verte een stelletje honden aan komen lopen. Eeeuuhhh het is hier natuurgebied en overal moeten wij viervoetertjes aan de leiband lopen.     

Dit baasje dacht er duidelijk anders over. En als die 2 dan ook nog eens wilden luisteren, dan zouden we het nog begrijpen. Ik mag ook vaak los, maar ik blijf bij de baasjes en ik kom als ze me roepen. Maar deze 2 hadden dus echt geen oren die werkten.

En nee, die zwarte was niet de vriendelijkste, die wilde gewoon op mij klappen. Brommen, grommen, snauwen, nou eerlijk???? Ik liet het niet aan mijn hart komen en hapte terug. Maar omdat bazinneke bang was dat mij iets zou overkomen ging ze meteen tussen ons in staan en met haar wandelstok porde ze meteen naar die hond. Nee, slagen deed ze niet, maar wel even met die stompe punt prikken. En het hielp gelukkig wel, al bleef hij zijn lippen optrekken en bleef hij brommen.

Hebben we soortgelijk tafereel een week of 2 geleden ook al eens niet meegemaakt? Dat was dan ergens anders en met een Bennen Senner. Bazinneke zei dat het allemaal niet opgevoede corona-baasjes zijn, wat wil je dan dat de honden doen als de baasjes ze niet leren luisteren of ze geen etiquette leren?

Maar allé, de man verontschuldigde zich -tig keer en vroeg aan bazinneke of ze zich pijn gedaan had. Die was razend en zei tegen de man, ik? Wat maal je nou? Je hond viel Lemmy aan en als aan hem iets miskomt, dan hoop ik dat je heel snel kunt rennen want dan overleef je het niet. 

Ja maar zei de man, heeft mijn hond jou niet gebeten?

En bazinneke meteen weer : hoezo heeft hij niet gebeten? Als jou hond die neiging heeft, dan hou je hem kort bij je en goed vast zodat dit niet kan gebeuren.  De stoom kwam uit haar oren, echt hè, ik heb bazinneke zelden zo boos gezien.  😡

Maar ik was wel heel blij en trots op haar, want bleek maar weer dat ze voor mij toch echt wel door een vuur gaat en dat ze niet wil dat mij iets overkomt. Flink hè.

Stiekem heeft ze nog foto's van die man en zijn honden gemaakt, voor moest er achteraf toch iets mis blijken te zijn, dan zou 'schending van de privacy' haar niet meer deren.

Enfin, wij gingen dus maar verder, weer een desillusie in de mensheid rijker.

We zaten nu trouwens in het deel van de weide die weer toegankelijk was, maar waar nog saneringswerken aan de gang zijn. Dus liepen we over platen, wat we geen van beiden fijn vonden, maar het is niet anders en het landschap blijft dan toch even mooi. 

De bedoeling was dat we van hieruit niet de brug (in de verte op bovenstaande foto) rechts van ons namen, maar even verder gingen naar de vogelkijkhut.

Daar ben ik al eens geweest, toen niet helemaal tot boven, maar wel tot halverwege. Maar bazinneke had geen laarzen bij en ze was eigenlijk al te moe om nog een stukje met een natte broek verder te wandelen.

Daarom zijn we maar op onze stappen terug gekeerd. Terug naar de brug die we daarvoor niet genomen hebben.  Maar ach, wat deert het? We genieten van het landschap, van de lucht, de geluiden van de natuur. Het is allemaal zooo mooi.

De lente is in het land, alles ontluikt, de natuur komt tot leven.

En zo komen we dan weer aan die brug die we dit keer dan wel gewoon overstappen.

En we gingen van daar via kleine paadjes, richting station van Zichem. En dan???? Dan zijn we bijna thuis, nog heel even dan, en dan???? Blij weerzien.

Maar eerst nog het paadje. En omdat ik toch wel blij ben dat we bijna thuis zijn speel ik eerst nog even voor vervaarlijke Lem.

Maar ik ben niet vervaarlijk, ik ben lief..... Bazinneke, het is langs daar hè.

En zo komen we weer aan onze voordeur waar we vrolijk begroet worden door 't baasje en ja hoor, ook door "Onze eigenste Witte van Zichem", namelijk de Wodan. 

We hebben ontzettend genoten van deze wandeling, maar we waren ook blij dat we weer thuis waren, weer samen met ons viertjes.

Nu is het rusten want met 10 km in de poten zijn we toch een 3 uur weg geweest. Veel gepraat en verbroederd, maar ook mijn neusje heeft overuren gedaan.

Zo, dit was het dan alweer voor deze wandeling. Hopelijk kunnen we heel snel nieuwe avonturen hier vertellen.

Tot laters allemaal.

Groetjes van deze avonturiers, genaamd Lemmy & Wodan.