On the road!

 Zondag 28 september 2025

Geen ochtend zoals alle andere, maar ja, dat was het de laatste weken ook al niet meer. 
Met Lemskes laatste reis veranderde echt alles in een razend snel tempo.
Wat baasjes nu doen wilden we met ons viertjes doen. En toen het ondenkbare dan opeens gebeurde werd alles omgeslagen, maar ja, dat wisten jullie al wel hè.


Enfin op zondag ochtend ontbijten, opruimen, alles netjes achterlaten zei bazinneke en dan het laatste in de caravan. 

Oeps en ik???? Ik moest in de auto, OMG wat is dat??? Ik heb geen hele achterbank voor mij, er zit van alles op en ik moet het doen met een halve achterbank.  Nee, i'm not amused... Ok, de Lemmy knuffelbeer ligt wel op de achterbank, zo kan ik mijn hoofd er op leggen en toch nog lekker liggen én het allebelangrijkste? Ze laten me niet achter. Gelukkig maar.

Dan wordt de caravan aangehaakt en vertrekken we voor een lange rit, in 1 trek tot in Duitsland, maar daar moest ik heel dringend iets deponeren, dat had ik in de ochtend niet willen doen omdat ik bang was dat ik niet mee mocht. Tja, je weet het nooit hè.

Enfin, op de eerstvolgende parking werd er gestopt en kon ik doen wat ik moest doen, ook even drinken.

Dan weer op pad tot...... We opeens een paar politiewagens en ambulances moesten doorlaten. Ik hoorde de baasjes zeggen, hopelijk is er niets gebeurd op onze route. Nou dat was dus wel zo. Er was een ongeval en het ging van 4 rijvakken naar 1, wij moesten dus helemaal naar links.
Gelukkig zijn de Duitsers heeel efficiënt en ook het echt heren in het verkeer, dus ging het echt al vrij snel vlot en dankzij de hoffelijk van de Duitse chauffeur werden wij met de caravan ook al snel door gelaten, ze maakten gewoon plaats voor ons. Lief hè.

En daarna konden we weer gewoon verder, tot..... jaja, want in de file moest ik alweer, maar inhouden was de boodschap want ze konden me op die autostrade niet even uit laten.

De volgende stop was dan ook een heel lange stop. Baasjes eten en ook die dingen doen die ik moet doen, alleen zij in de caravan en ik???? Jaja, dierenmishandeling, want ik moet het buiten doen, op die grote parkings. Zelfs drinken. Niet eerlijk hè.
Maar uiteindelijk zorgen ze er wel voor dat ik mijn ding kon doen.

En dan in 1 trek verder tot op de camping. Het plaatsje waar we vorige keer stonden was gelukkig nog vrij. Wel nieuwe uitbaters hier, maar dat maakt ons niet uit.
Omdat we nog vrij vroeg op de camping waren hebben de baasjes maar snel alles uitgepakt, luifel op gezet en al die tijd zat ik braafjes in de auto, mijn kop uit het autoraam om frisse lucht te pakken. De auto stond niet vlakbij, maar in de schaduw van de bomen, speciaal voor mij. Hihihi, jaja, ook al laten ze me in de auto, ze denken toch nog een beetje aan mij.

Al vrij snel kon ook mijn haak in de grond, en werd mijn kussen boven gehaald zodat ik lekker kon gaan genieten en rusten. LOL, rusten, ik had de hele weg in de auto geslapen. 

Klaar was Kees en met enkel nog opruimen was het tijd om te relaxen.

Na de rust, werd er gegeten en nog even gerust en daarna kon de vakantie echt beginnen met een klein rondje lopen. Het bekende uitlaatrondje wat we voorheen samen liepen. 

Zooooo rustig hier en zoooo genieten. Echt toppie.

Ik had zoooveeel geurtjes om te snuiven, zoveel wildsporen die ik wilde volgen. Man, man, man, wat een lol hier, echt zo fijn.

Onderweg ook even rustig genieten op deze "walk down into memory lane" zoals vrienden ook al zeiden.

En dan weer naar de camping, het laatste stukje.....

En zo wordt een prachtige, warme, maar vermoeiende dag afgesloten met nog een spelletje rummikub alvorens we onze oogjes dicht deden.

----------------------------------------------------

Maandag 29 september 2025

Ooohhhh wat hebben we een heerlijk rustige nacht gehad. Het is hier zooo stil.
Enkel om 4 uur, moest ik dringend plassen. Oeps, bazinneke haar bedje uit, snel haar crocs aangetrokken en zo met mij mee naar buiten, ze had nog wel snel een lampje mee gepakt want het is hier aardedonker aan de bosrand. Er staat wel verlichting op de camping, maar daar mag ik niet plassen. 

Daarna terug in bed en weer vielen we als blokken in slaap. 
Op een onzalig uur (voor ons dan toch) opgestaan en ontbeten. Er een heeel rustige voormiddag van gemaakt.

Maaaaaarrrrr na het middageten zijn we er op uit getrokken voor een andere "walk down into memory lane".

En daar in dat mulle zand, moest ik natuurlijk gaan rollebollen...
Tja, ik val nogal op als wittekop want de andere hond hier op de camping is een gitzwarte. Dat steekt toch te fel af, mijn wit.

OK, nu ben ik al een beetje stoffig grijs en kunnen we verder wandelen want we hebben nog een hele trip voor de boeg. Maar dat is zeker geen straf in deze mooie natuur.

En toen kwam het mooiste van vandaag, zooo leuk, we maakten een ommetje naar het beekje en ik mocht er in. Heerlijk koel water om van te drinken en om pootje in te baden.
Lekker afkoelen, want het was behoorlijk warm, maar we liepen voornamelijk tussen de bomen en dat was dan wel heel fijn.

Afgekoeld en weer een beetje schoon, gingen we terug naar de camping. Ginder in de verte staan we aan het andere eind van de camping. 

Op ons plaatsje was het ook weer heerlijk rustig en ik vond dat er wat actie moest komen, daarom nog maar even gezellig rollebollen. Hihihi, ben ik nu nog mooi?  Of vinden jullie mijn hagelwitte velletje mooier?

                                        

😅😅😅 De baasjes stonden eerst vol ongeloof naar mij te kijken, maar hey, ze konden echt hun lachen niet meer inhouden en stonden al snel te schaterlachen.

Leuk hè, dat ze wel om mijn clownstreken kunnen lachen.

Maar natuurlijk moest ik het achteraf ontgelden.... Jaja, de borstel en de natte doeken kwamen er aan te pas. Maar me schoon krijgen???? Neee hoor.

Het had wel als resultaat dat de baasjes eindelijk mijn stretcher in mekaar hebben gezet zodat ik zalig en zonder de koude van de grond kan liggen slapen buiten.
Helemaal blij mee dus.

En al half in slaap wens ik jullie heel veel leesplezier en hopelijk kunnen jullie genieten van onze avonturen.

Fijne avond allemaal en tot later met nog meer avonturen.

Groetjes van deze witte clown en echte kampeerder,

Wodan.

EEN HEEL RARE WEEK !!!

Vertrekken we???? Gaan we weg?

Lieve mensen allemaal, moeten jullie horen….. ik weet niet wat er gaande is, maar de baasjes zijn druk, heeeeeel druk.

Een paar dagen geleden zijn ze naar de stalling geweest en heb ik ons huisje op wielen terug gezien. Baasjes moesten iets opmeten, ik dacht… misschien gaan we weg.
Maar nee, we reden terug naar huis.

Maar thuis was er extra bedrijvigheid en ik hoorde de baasjes iets zeggen van : Lemmy missen, een leeg huis, weg wezen…
In de voetstappen van Lemmy, ook voor Wodan leuk.

Want, tja, ik weet niet of jullie het al weten, maar Lemmy is er niet meer, het ging allemaal heel snel en baasjes wilden niet dat Lemmy pijn had. Daarom is mijn grote broer, mijn lieve vriend aan een lange reis begonnen, alleen, maar we zien mekaar ooit terug, dat hebben we beloofd toen we afscheid namen.

Nou ja, de plannen van de baasjes dan verder? Ik zou niet weten wat ze bedoelen, of toch, ik heb wel een vermoeden. We gaan zien of het inderdaad zo is.
Maar ik zag baasje van alles doen met scheerlijnen en met haringen en ’t bazinneke, die is in de weer geweest met al het geocaching materiaal, op alles voorbereid…
Maar op wat?

Hebben jullie een idee??????
Dan maar verder lezen en kijken of jullie het bij het juiste eind hadden.

Oooowwwwwwkaaaayyyyyyy, het blijft spannend hier.
Er kwam ondertussen een nieuwe luifel binnen.

De caravan werd opgehaald en naar de technische controle gereden.
Ik was toen niet zo blij want ik mocht niet mee.
Weten jullie wel dat ze me 4 uur alleen thuis gelaten hebben, helemaal alleen want Lemske is er niet meer. Dat kan toch niet hè, 4 uur mij alleen laten. Mmmm Is dat geen mishandeling?
Ik moest wel niet in de bench. Dat was ook wel leuk.

Toen de baasjes dan eindelijk weer thuis kwamen, trots met een groene kaart, waren ze ook nog eens apetrots op mij. Ik heb ze dan ook heeeeeellll enthousiast begroet, met springveren onder mijn pootjes en met de gekste danspasjes.

Baasjes hebben wel gezien dat ik in hun zetel had gelegen, maar daar hebben ze niks van gezegd.
Ik had dan ook niks gesloopt, niks vies gemaakt en rustig af gewacht. Tja, ik was tenslotte thuis én baasjes moesten toch ooit weer thuis komen. Goed gegokt van mij hè.

Ondertussen begonnen ze met het schoon schrobben van de binnenkant van de caravan.
Baasje ging aan het sleutelen en haalde spullen naar beneden die bazinneke dan in de caravan stak….
Ik loop ze steeds maar op de voeten of voor de voeten zodat ze mij niet vergeten, moesten ze echt vertrekken.

Het is inmiddels donderdag, de 25e september en de baasjes blijven bezig. Wel met rust en speelmomenten voor mij, maar toch. Het lijkt er echt op dat er wat te gebeuren staat want mijn mand en dekentjes zijn ook in de caravan gezet. Dat moet toch wat betekenen, niet?

Enfin, laat de baasjes maar werken, ik heb ontzettend veel lol.
Bazinneke was kleren aan het bijeen zoeken én ik zag dat ze in een bak haar zachte kous-pantoffels had gestopt. Die moesten dus mee de caravan in, maaaaarrr dat was buiten mij gerekend.
Terwijl zij rustig verder deed, ging ik stilletjes met mijn buit naar beneden, naar buiten. En in de tuin op het gras heb ik heerlijk rond gedanst en gesprongen met mijn buit in mijn bek.
Mmmm toen ze mij zag, leek ze niet zo blij, maar ondanks alles zag ik toch dat er een glimlach op haar lippen kwam. Eigenlijk kon ze haar lach niet inhouden.

Even later had ik een zak met ouwe kleren voor de container veroverd, die heb ik op het gras maar even leeg geschud.
Ik help ze heeeel goed. Dan kunnen ze toch beter zien wat er echt weg mag. Tja, ze waren toch ‘not amused’, snap dat maar eens.

En zo zijn we ondertussen vrijdagavond en ik ben nu heel zeker van wat er komen gaat.

Jaja, de caravan en de auto zijn van buiten ook schoon geschrobd en de caravan staat geladen, op kleding na, maar voor mij staat alles klaar, das prima.
De 100 sticker én die van de "Rapido en Trigano hefdakfans" zitten er op, net als de takssticker.

Morgen nog een dagje thuis én dan, zondag….. Zondag, heel vroeg gaan de baasjes rijden, en gaan we een lange reis maken.
Weer naar Oost-Duitsland, daar waar we met ons 4-tjes een heel fijne tijd hebben gehad.

Dus ja, wij gaan weer op avontuur en ik mag nu dus bloggen.

Oh ja, en een lieve overbuurvrouw heeft een klein kunstwerkje gemaakt van mij en de Lem, zo mooi. En dat gaat mee op vakantie, zo is de Lem er ook een beetje bij. Als we weer thuis zijn, krijgt het daar een mooi plaatsje, maar eerst mee op avontuur. 

Jullie horen weer van me als we zijn aangekomen en ik hoop dat iedereen onze avonturen weer gaat volgen.

Pootjes en vette lebbers van jullie avonturier Wodan.  🐾

Soms loopt alles gewoon anders dan gepland.

Haaallllooowwwww,

Lang geleden hè, lang geleden dat we nog iets van ons lieten horen.

Maar we zijn er nog steeds, wij de Meerpaal-boxers Lemmy & Wodan.

Ons leven is alleen wat anders verlopen dan normaal, niet dat we geen lol gehad hebben hoor, wij hebben altijd lol.
De baasjes noemen ons lolbroeken, clowns, maar ook 'Partners in crime'. Dus jullie snappen het wel.

Maar de baasjes....  die hadden wat minder lol. Die zijn om het zo maar te zeggen 'not amused'.
Nu vragen jullie je vast wel af hoe dat komt? 

Awel, we zullen het jullie nu eens vertellen se.  


Toen we half november vorig jaar naar huis kwamen vanuit Sommersdorf bleek bij vertrek dat er iets mis was met het automatische mechanisme van het hefdak.
We veronderstellen dat de heftige wind onder de luifel is gegaan en zo het mechanisme stuk heeft getrokken.
Het dak ging niet goed meer dicht, maar na lang proberen is het dan toch gelukt om het te blokkeren en zo nog vrij veilig thuis te geraken.

Een nieuw avontuur op die manier, dat zat er niet meer in.

En de caravan ging dan ook niet naar de stalling, maaaaaarrrr naar de reparateur/dealer waar de baasjes ook de caravan gekocht hadden.
In december is "@Home" daar naartoe gegaan, december 2022 dus. 
Yep, goed gezien, dat is ondertussen al 9 maanden geleden.

Door alle beslommeringen en de eindejaarsfeesten werd er pas begin januari naar gekeken.  De verzekering kwam ook een kijkje nemen en gaf meteen zijn fiat voor reparatie en het betalen van de kosten. Jaja, gelukkig hadden de baasjes een omnium verzekering, dus all-in want de reparatie kostte stukken van mensen, met 4.000 €-tjes komen ze niet toe.

Enfin, de stukken konden dus besteld worden.
En er werd ons mee gedeeld dat tegen eind april de stukken zouden kunnen geleverd worden. Baasjes hielden rekening met vertraging, dus we wisten al dat we in het voorjaar waarschijnlijk niet op pad zouden gaan met ons vakantiehuisje.

Maar april werd mei, mei werd juni en nog steeds konden ze ons geen definitieve leveringsdatum laten weten. De fabrikant in Frankrijk drukt er alleen maar op dat het geen normale vervangstukken zijn en dat ze dus niks kunnen zeggen over een leveringsdatum.  Deeeuuuuhhhhh!!!!

Het is dat metalen stukske wat je ziet aan het dak boven de naam Trend 420.

En zo zijn er 4 hè + de railtjes waar ze over lopen.

En zo gingen de zomermaanden voorbij en is het nu september. Na nogmaals informeren krijgen we nu te horen dat de stukken ergens oktober zouden kunnen verstuurd worden naar de dealer/reparateur. Dus zal het wel eind oktober worden voor zij de stukken in huis hebben. 
Dan nog repareren. Tja, we gaan dit jaar niet meer op vakantie vrezen we.

Of we dat erg vinden? Ja, natuurlijk. En nee, op een ander vlak niet.  Maar dat leggen we ook nog wel uit. Jullie kennen ons hè. 😁

Ja, want we vonden het wel lollig in "@Home" en we zagen altijd wat anders, altijd andere geurtjes. En ja ginder rook alles heel anders dan hier. Er lopen andere dieren en het was er ook zoveel rustiger. We beleefden op vakantie dingen die we hier niet beleven. Zoals zwemmen in een groot meer en steeds weer nieuwe paadjes, nieuwe plaatsen om te slapen.
Maar ja, dat hebben jullie wel allemaal mee mogen beleven met ons.

En ja in die tussentijd zijn we ook wel vaak gaan wandelen thuis en er is hier ook wel veel gebeurd. Niet allemaal leuke dingen, maar ja.

We genoten in die eerste tijd vooral van ons gezellig samen zijn.

Maar het minder goede?

Tja, zo werd ik, de Lemmy dus, op 8 mei geopereerd. Ik had overal bultjes en ik kreeg daar last van omdat ze te groot werden, vooral die ene uitwendige bult. Gelukkig waren de bultjes niks ernstig, maar baasjes wilden niet dat ik er last van kreeg.

Natuurlijk, zoals we al eerder schreven, liep ook dat anders dan gepland.

1 Wonde genas heel goed en snel, daar had ik een bultje wat onder de huid zat.

Maar op de ander knie had ik een grote uitwendige bult en omdat die steeds groter werd wilden de baasjes geen risico nemen.  De dag van de foto, de dag vóór de ingreep, stootte ik het open met spelen. Dat was nou de reden waarom ik geopereerd moest worden zeiden ze.

En het was ook die wonde die niet goed dicht wilde gaan en niet goed wilde genezen. Ze zat ook echt op het meest plooibare stuk van mijn knie.

En, nou ja, eerlijk is eerlijk, het was ook een beetje mijn schuld. Bazinneke bleef wel altijd bij mij om me in de gaten te houden. Ik had ook zo'n grote kap op. Maar ik speelde het toch nog klaar om met die kap op aan de wonde te zitten. En ja ik heb draadjes los gepulkt waardoor de wonde weer verder open ging staan en dus moeilijker genas.
Ze hadden me gewaarschuwd, maar ikke, de Lem, ik was weer eens boxer-doof hè. 'k zal 't geweten hebben.

En de wonde was echt niet mooi om te zien.

Als jullie het vies vinden, moeten jullie maar door scrollen. 😞

Na 2 maanden was de wonde eindelijk zo ver geheeld dat ik weer gewoon mocht wandelen en spelen en ravotten met Woke.

Al die tijd heeft bazinneke bij mij beneden geslapen. Zij op de zetel en ik in mijn mandje naast de zetel. Ik mocht geen trappen doen, al wilde ik dat wel hoor, maar dat zou zeker niet goed geweest zijn voor de wonde omdat mijn knie dan te ver plooide en de wonde zou kunnen verder open scheuren.

Het was zooo heerlijk dat we, na mijn herstel, weer gewoon ons ding konden doen. Wodan en ik, we hadden het spelen gemist, vooral dan het wild spelen. 😁

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

En toen? Toen begon er een nieuw avontuur. Weer iets heeeeel anders.

We hadden jullie al verteld dat onze mensen-opa niet meer onder ons is en dat onze mensen-oma verhuist is naar een assistentiewoning.

Het huis waar ze hun pensioenjaren samen gewoond hadden stond dus leeg.

Tja, en een huis dat leeg staat, das niet goed, dat moet af en toe bewoond zijn. Maar ondertussen stond dat al bijna een half jaar leeg.
Het was wikken en wegen want het huis is een chalet, wat eigenlijk ook een vakantiewoning is. 

En toen baasjes er weer eens naartoe gingen om het even te luchten en op te ruimen, ontdekten ze dat wij, ik en de Wo dus, daar heel veel lol hadden.

En daarom werd er besloten om het chalet helemaal terug in te richten en te vernieuwen, wat moderner te maken zodat het helemaal naar de smaak van de baasjes is. En ook te zorgen dat het makkelijk te onderhouden is.

We mogen daar putten graven, van hier tot in Tokio, we mogen zelfs op zoek gaan naar aardmannetjes.

En ja, we mogen ook zelf onze kruisbessen plukken en lekker opeten. Heerlijk, toch.

Als het chalet dan klaar is, dan kan onze mensen-oma daar ook weer af en toe naartoe gaan en kunnen wij daar af en toe voor een paar dagen gaan relaxen in de natuur. Misschien zelfs slapen.  Wij hebben dan ons eigen stukje bos om in te ravotten en te keten.
We hebben zon en schaduw, echt zo leuk daar voor ons.

En nu zijn jullie vast heel erg benieuwd naar hoe het binnenin allemaal aan het binnen aan het worden is.

Want nu de baasjes toch ook niet op vakantie kunnen, zijn ze heel hard aan het werken om het chalet af te krijgen zodat ze daar ook gewoon kunnen relaxen.

Allé, hard werken, je kent dat wel van de baasjes hè. Heel hard werken is ook heeel veel rusten want ze zijn niet meer zo fit en dat willen ze niet toegeven. Maar toch, ze doen het maar. Op hun rustige-doe-verder-manier wordt het een gezellig huisje.

Eerst de badkamer klaar gemaakt.

                                          

Op bovenstaande foto moet de vloer nog gelegd worden en moet alles nog in de lak gezet worden.

Het deurtje van de electrakast hangt er inmiddels ook alweer aan en de plinten staan er ondertussen ook alweer tegen.

En daarna aan de keuken begonnen. Die is grotendeels klaar. Enkel de deurtjes en de afwerking van de schuiven, die moet nog gebeuren. Maar dat kan baasje in de wintermaanden ook thuis maken natuurlijk. 

En daarna kwam de woonkamer aan de beurt.

Inmiddels staan er alweer 4 stoelen, dus er kan iemand op visite komen. 😉

En wij? Wij hebben er inmiddels ons plaatsje al gevonden.

De slaapkamer wordt nog even overgeslagen, die is voor helemaal op het laatst omdat er nog wat aan dat gedeelte van het dak moet gebeuren. Ondertussen gebruikt baasje de slaapkamer om te klussen.

Dus, blijven slapen daar, das nog niet echt aan de orde.

Daar zijn dan ook nog geeeeeen foto's van. 😋

Maar het berghok is ook alweer klaar om van alles in op te slaan. Hier moet nog wel linoleum op de vloer. En er moeten nog schappen komen. Maar de leidingen zijn vernieuwd en de  muren zijn ook weer vernieuwd, al is het met recyclage van de woonkamer. 

Baasje is best vindingrijk hoor en handig, al horen we hem af en toe wel eens "au" roepen als hij bijvoorbeeld met een zware hamer op zijn vinger slaat.
Oeps,  hopelijk is hij nu niet boos op ons omdat we dat vertellen. Maar het gebeurd niet vaak hoor, baasje is best goed en handig.

Ook in dat berghok heeft baasje de leidingen van het warmwatersysteem vernieuwd en anders gelegd. Jaja, baasje is geen 'Handige Harry', maar een 'Handige Huub'. En eigenlijk zijn we best trots op hem dat hij dat allemaal kan.

En dan moeten we ook nog vertellen dat de bekende logé R. weer even vanuit Nederland naar ons kikkerlandje is gekomen. Zooooo leuk weer. En ja, we hebben ons goed gedragen, we zijn heeel erg braaf geweest.

En zo zijn jullie weer helemaal op de hoogte.

Als het chalet helemaal klaar is dan hopen we weer meer op pad te kunnen gaan, weer meer wandelavonturen te beleven want nu zijn de wandelingetjes maar heel erg kort, maar we raken onze energie goed kwijt in de bos.

En waar we ook op hopen, heel hard op hopen is dat onze "@Home" nu ook eindelijk weer gemaakt zal worden en naar huis zal komen.

Dan kunnen we ook elders weer grote avonturen gaan beleven. 

We hopen dat jullie samen met ons duimen opdat we snel weer avonturen met jullie mogen delen.
Ondertussen zijn wij gewoon 2 grote en brave boxer-mannen die lol hebben.

Hopelijk tot gauw met nieuwe avonturen.

Heel veel dikke kussen en lieve groetjes,

Lemmy & Wodan Van de Meerpaal.