Dag 26 → 30 juni : streek van Neuerburg : Geocachen

En we zijn er weer, zoals jullie natuurlijk ook wel zien.

Ja, ja, vandaag gingen we weer op pad, tja, alle dagen rust, dat kan niet hè. Dan beleven wij geen avonturen en dan kan deze blog niet blijven bestaan.  Gelukkig snappen de baasjes dat, maar allé, zij willen zelf ook wel veel zien hoor.

 

En soms is het heel wat anders dan oorlog en oorlogsmonumenten. Geloof het of niet, maar die stonden vandaag totaal niet op het programma.

Zo werd de 1^e stop van  vandaag Lamescht, nog in Luxemburg. Hier zagen we een paar mooie monumenten.  Gewoon voor de Our en de omgeving, alles in verband staande met de elektrische centrale die elektriciteit kan opwekken door (dankzij) de Our.

 

 

En vandaag ging het dan Duitsland in, de andere kant van de Our dus. Oh ja, eerst hadden we nog een paar tussenstops om nog snel even een paar makkelijke caches mee te pikken natuurlijk. Wat hadden jullie anders gedacht?

 

En ook hier in Waldhof-Falkenstein was er een cache verstopt, deze had een prachtig uitzicht, dit was zo genieten, zo mooi.

 

 

En vandaar wandelden we een stukje verderop waar bazinneke een korte multi tot een goed einde bracht. De gegevens die ze nodig had stonden allemaal op het infobord, dus dat was makkelijk.

 

 

En dan even rekenen en dan konden we de cache gaan zoeken en loggen.

Maar ook hier hadden we een prachtig uitzicht en mooi wandelen.

 

 

 

Daarna bezochten we Bauler waar we naar een heel leuke en mooie cache gingen zoeken. Nou ja, de behuizing was snel gevonden. De cache noemde Hobbits en er woonde een heks in. Raar hè. Enfin, nadat we dat moois hadden gevonden werd het nog even zoeken, maar ook hier werd het logboekje gevonden. Dit is zo leuk hè. En wij? Wij stonden erbij en keken er naar….. we mochten hier niet mee spelen. Das nog raarder hè?

 

 

De andere kant van Bauler bood ons dan weer andere spectaculaire uitzichten. Het was hier wel leuk wandelen en de temperatuur viel best mee, dus, het kon…..

 

 

Dan weer even de auto in naar de dorpjes Obergeckler en Niedergeckler waar ook weer heel speciale doe-caches lagen. Tja, dan kunnen we alleen maar toe kijken hoe de baasjes speculeren en proberen uit te vinden hoe ze aan dat logboekje moeten komen.

Maar soms is er voor ons dan ook nog wel wat leuks te doen. Buiten uitrusten van de vorige wandelingen kijken wij soms ook nog wel eens graag gewoon wat rond.

 

Deze moest dus open gemaakt worden, maar wat een hint? Niks, vis het maar uit. Maar natuurlijk zagen ze samen het licht en vonden ze de juiste slotcode.  Jaja, soms werken die grijze hersencelletjes van de baasjes nog wel goed hoor.

En wij hadden daar dit uitzicht. Niks mis mee hè.

 

 

En vandaar belanden we weer in Neuerberg zelf waar de baasjes nog de laatste te vinden caches wilden gaan zoeken zodat het allemaal lachende gezichtjes werden daar in die streek.  Tja en dan kom je zowel mooie als moeilijke dingen tegen, maar ook soms weer rare, zoals een soortgenootje tegen een hek. Of toch een “postuurke” zoals wij dat zeggen, en vrij vertaald is dat dan een beeldje van een ander platsmoel. LOL.

 

 

Maar dus ook gewoon wat anders en moois. We zijn daar ook behoorlijk hoog geklommen hoor, maar hier vooral tussen de huisjes.

 

                                         

Daarna gingen we nog wat bruggen bezoeken, nee, niks spectaculairs, dus ook geen fotokes, maar baasjes hadden die nodig om de ‘bonus-cache’ van de bruggenreeks  te gaan zoeken.  Die noemde ‘De schat van de bruggen’ en het bleek toen ze hem vonden, ook echt een schat te zijn.  Zo leuk is dat dan.

Amai, amai, amai, eer we die vonden, dat was echt de moeite. We waren daar vlakbij van de week ook al eens geweest en we hadden daar toen ook zo genoten. Wisten wij toen veel dat de “Schat” daar lag.  Maar het was zeker geen straf om daar in de buurt nog eens te wandelen. Nu ook fotokes van de Donjon’s en natuurlijk van de schat en het smalle paadje er naartoe.

 

 

En als afsluiter van de dag gingen we nog even elders een klein rondje wandelen. Lekker genieten van de mooie natuur en het heerlijke weer.

En de Wo? Tja, die moest natuurlijk ook weer even het springvarkentje spelen, altijd de lolbroek uithangen, die wittekop, altijd alles proberen.

 

 

Natuurlijk na elk wandelingetje, hoe kort ook, krijgen we een bakje water, of meerdere als we veel dorst hebben, zo ook hier toen we weer aan de auto kwamen.

Daarna terug naar de camping waar we onze buikjes weer konden vullen met lekkere brokjes. Nog even een parolleke met de William en veel knuffels. Moeten we van profiteren, want die vertrekt morgen weer naar huis.

 

De rest van de avond is weer slapen, rusten en bijkomen, na dromen van de avonturen van vandaag.

Baasjes waren alweer druk bezig met nieuwe voorbereidingen, maar niet de hele avond hoor. Ze sluiten de avond af met een paar spelletjes Rummikub en ook zij konden dan zoete dromen dromen.

Ooowwww ja en wat we nog niet verteld hebben..... We hebben het gevonden hoor. Er slaapt niemand meer onder de tafel. Ikke, de Lem, ik slaap bij de baasjes aan hun voeten, daar is plaats genoeg. En de Wo, die slaapt op de zitbank, op die, die naast het bed staat, zo ligt hij ook dichtbij. Die witte grapjurk gaat dan af en toe eens met zijn kop over de rand hangen en dan aait bazinneke hem, want zij ligt dan vlak bij hem. Hihihi, zo leuk hoe we onze draai vinden in dat kleine huisjes, alles knusjes dicht bij elkaar. 

Maar nu, oogjes toe en snaveltjes dicht. dat zei meneer de uil van de Fabeltjeskrant toch. 

 

En op naar het volgende avontuur.

Groetjes,

Lemmy & Wodan.

Dag 24 → 28 juni : Geocachen in Duitsland, grenshoppen

 

Gisteren werd het weer een super rustig dagje, het was ook een regenachtig dagje. De ene lichte bui werd opgevolgd door de volgende.

In de droge tussenperiodes gingen we even naar het uitlaatveldje, niet alleen maar om onze pakjes te droppen, maar ook om even wat te oefenen, vooral dan voor die jonge puber, want das wel nodig hoor. Echt wel.

 

En natuurlijk zijn we ook even het korte rondje hier gaan lopen want we moeten natuurlijk ook voldoende beweging hebben en sterke boxerbillen krijgen met spieren die elk komend avontuur in de toekomst aan zullen kunnen.

 

Verder was het gezellig samen in de caravan, slapen, eten en……….

 

Baasje afbreken, of eigenlijk duidelijk maken dat we hem wel graag zien. Maar zoals het echte boxers betaamt, doen we dat niet op een zachte manier, maar eerder als echte slopers. Gelukkig is ’t baasje heel veel gewend.

 

 

 

En dan vandaag? Baasjes hadden bericht gekregen dat een vriend naar de camping zou komen. Yep, ook met de caravan. De William, jaja, die kennen we want die komt af en toe thuis ook wel eens binnen vallen.

Maar omdat de baasjes niet wisten wanneer hij precies zou komen, werd er besloten om er vandaag dan toch maar op uit te trekken. Er lagen nog wel een paar leuke en speciale caches hier in de buurt, net over de grens. En die wilden de baasjes ook nog wel eens doen.

En natuurlijk zouden er ook wel weer een paar bij zitten die wij ook leuk vinden, waar wij even onze pootjes zouden kunnen strekken.

 

Allé, om een lang verhaal kort te maken zijn we vertrokken, picknick mee, onze drinkbakjes en een jerrycan met water. We konden er tegen, dat was zeker.

 

De eerste waar we aankwamen was een tunnel onder de weg door, met……. natuurlijk water in. Omdat het moeilijk afdalen was, nam baasje deze voor zijn rekening. Met als geslaagd resultaat… een gevonden cache.

 

En nee, we mochten niet mee naar beneden omdat baasjes niet wisten of het daar gevaarlijk was of niet. Maar boven was het ook heel erg mooi wandelen en genieten.

 

 

Daar vlakbij lag nog een andere cache, zogezegd met een mooi uitkijkpunt. Nou niks aan hoor. Gelukkig bleven wij hier in de auto. Baasjes hadden in no time de cache te pakken en het uitzicht was echt geen fotoke waard. 👀

 

Maar dan, dan ging het naar “The Unknown bunker. Dat was e specialeke hoor, echt leuk, wij konden hier in de wildernis rondlopen en spoken in de ingestorte bunker. 

Ondertussen probeerden de baasjes het logboekje uit deze speciale cache tevoorschijn te toveren. 

Dat heeft wel even geduurd, maar het is gelukt. En zo jammer dat we hier dan weer weg moesten. Het was hier zo leuk in “the middle of nowhere”.

 

 

En na nog een tussenstop ergens voor een snelle cache ging het richting Berscheid.

Daar stond een 1.000 jarige Linde. Wooowwwww, das best indrukwekkend. En net als alles droeg hij de duidelijk sporen van zijn leeftijd.

 

En toen, toen kwam het, het grote avontuur van vandaag.

Een wandeling, enfin, wandeling. We mochten weer eens deftig voor berggeit spelen. Dit was in Neuerburg waar we een mooi zicht hadden op de Donjons en het Kasteel.

Het begin zag er nog best makkelijk uit, maar dat zou al snel veranderen.

                                             

Een smal, hobbelig paadje, vlak langs de afgrond, mooi maar ook gevaarlijk en soms ook best beangstigend, maar altijd even mooi en spectaculair.

 

En dan... zooo raar, daar boven langs zo'n smal paadje zagen we ineens dit...  Een stoel, die stond daar, zo maar, zo raar, maar ook heel intrigerend.

En natuurlijk is het baasje ook even op die stoel gaan zitten. En het uitzicht dat hij dan kreeg, daar heeft een foto van genomen, want dat was zo mooi. 

Gelukkig was het tijdens de wandeling nog niet zo heel warm en was het nog best te doen, toen we eindelijk terug aan de auto waren begon het alweer behoorlijk warm te worden, dus net op tijd terug om te genieten van een koele airco, al was het eerst wel behoorlijk warm in de auto.

 

 

En dan als laatste ging het weer naar een tunnel. Omdat deze langs een drukke straat lag moesten we even in de auto blijven. Maar ’t baasje bleef bij ons want dit keer was het aan bazinneke om af te dalen in de tunnel en de voeten nat te maken. Nu weet ze wel met 100% zekerheid dat haar nieuwe wandelschoenen ook echt goed waterdicht zijn.

 

 

Daarna weer naar de camping waar de William ondertussen al lang en breed geïnstalleerd was.  Alle hongerige zielen gingen daarna aan de frietjes, of beter gezegd, de “Hollandse patat” en wij??? Wij kregen onze brokjes met als versiering en beloning, omdat we zo braaf geweest waren, een paar van die hollandse patatjes er tussen in.

 

Het leven als avonturier is best heel mooi, maar ook vermoeiend.

 

En zo kwam er aan die avontuurlijke dag ook weer een einde en konden we dromen van alle belevenissen van die dag.

 -----------

Ondertussen schrijven we dan ook al dag 25, de 29e juni van het jaar 2022.

 

Vanmorgen zijn de baasjes maar weer boodschappen gaan doen, tja, kleine koelkast zoals jullie ondertussen al wel weten. Ow ja, eeennn ook weer even naar de Tom & Co voor beloningssnoepjes voor ons want zo leert die witte puber veel sneller, en ik? Ik smikkel smakkel lekker mee.

 

Maar ze kwamen echt wel van pas hoor.

Na de middag vertrok baasje met de William, ergens met iets waar de William naar toe wilde. Nou, geen erg toch, wij blijven wel bij bazinneke. Die kon ondertussen haar geocaches online loggen en onze blog noteren.

 

Maar toen werden we even gestoord, allé, gestoord niet echt hoor, maar Marin, de campinguitbater kwam vragen of hij het gras kon maaien op de plaatsen rondom ons, of wij dat wel aan konden?

Nou hoorden we bazinneke zeggen, die 2 boxer-mannen zullen dat gewoon moeten dulden. Doe maar hoor, hier maken we een goeie les van.

En de pas gekochte snoepjes kwamen van pas.  Tja, met van dat lekkers wat je in de gaten moet houden, ga je niet blaffen naar die grasmaaiers en mogen ze zelfs lekker dichtbij komen.  Ja, we hielden het allemaal heel erg goed in de gaten, dat wel, maar we hebben Martin heel mooi zijn werk laten doen zoals het hoort voor 2 volleerde Meerpaal-mannen.

Hij heeft zelfs kunnen maaien vlak naast onze caravan en ons zonnescherm. Ik kan jullie wel vertellen dat bazinneke apetrots op ons was. En als beloning is ze weer even met ons naar het uitlaatveldje geweest.

 

Het zit hier ook vol vlindertjes en bazinneke kon deze even fotograferen met haar mobieltje. Dus niet zo duidelijk, maar dit mooie vlindertje was nog maar pas een vlindertje, het was zijn mooie vleugeltjes nog aan het uitvouwen

Ook mooi om hier dat stukje natuur te zien.

De rest van de avond zal waarschijnlijk wel weer in alle rust verlopen.

En morgen zien we wel weer of er een nieuw groot avontuur zal in zitten.

 

Lieve groetjes en vette lebbers,

Lemmy & Wodan.