Geocaching avonturen

 Zondag 5 oktober 2025

Haaaallloooowwwww lieve volgers allemaal.

Had ik jullie gisteren al geschreven over de storm die we gehad hadden, en dat de baasjes de luifel hadden afgebroken? Ja hè.

Nou, al maar goed hoor, afgelopen nacht hoorden we de wind huilen loeien en gieren, alles wat maar kan. Man, man, man, wat een wind, wat een woei, echt niet te doen.

Maar wij lagen lekker warm binnen, baasjes in hun bedje en ik heel braafjes op mijn pelsje in mijn mandje. Tja, deze avonturier moet zacht liggen hè. Ik ben helemaal niet bang voor dit stormachtige weertje.  Enkel tegen de ochtend kruip ik even bij de baasjes op bed, maar dat is puur voor de gezelligheid.

En de regen blijft maar met bakken naar beneden vallen, de wind blijft loeien, de ganse dag.
Er wordt afgeraden om in de bossen te gaan wandelen zolang de wind zo fel is, ook daarna wordt nog voorzichtigheid aangeraden.

Daarom vandaag gewoon een dagje niksen.

Ik krijg wel redelijke grote uitlaatrondjes, altijd rond de camping of er vlakbij.

Maar ik heb zo wel mijn beweging.  We komen meestal wel weer terug aan de caravan als verzopen katten.
Gelukkig heeft bazinneke er lol in en zorgt baasje ondertussen voor mijn eten en drinken.

We zullen ons verhaal voor vandaag dan ook snel afmaken want echte avonturen maken we vandaag niet en foto's zijn er ook niet met deze nattigheid. 

Tot morgen dan maar en hopelijk wordt het dan weer spannender. 🐾🐾🐾

----------------------------------------

Maandag 6 oktober 2025

Na weer een nachtje met heftige wind én regen werd ik na het ontwaken weer eens vergast op een nat uitlaatrondje. Amai amai amai, dat mag eens gaan stoppen hoor, want ze kunnen me telkens weer uitwringen.

Maar uiteindelijk vertrokken we toch voor een rondje geocachen. We gingen naar het windmolenpark in de wijk 'Hetendorf' waar we vroeger al eens in de buurt gewandeld hadden, nu lagen er cachen en dat was dan best wel leuk.

We deden het rondje met de auto omdat het nog steeds niet zo'n mooi weer was, maar ook dat was leuk want ik had de wind in mijn haren én ik werd niet nat. Baasjes wel, lol.

Tja, ik kon er ook niet altijd uit omdat ze aan sommige windmolens aan het werken waren, of omdat sommige te kort bij de grote weg lagen en dat is dan te gevaarlijk om los te lopen.
En ik had zelf ook helemaal geen zin om voor een paar minuten aan de leiband, mijn warme achterbank te verruilen voor een koude en natte wind.

Maar ik hield de baasjes in de gaten en telkens als ze dan terug kwamen, werd ik rijkelijk beloond met knuffels.

Tja, ik blijf dan ook heel mooi zitten kijken naar wat de baasjes doen, al zeg ik het zelf, ik ben een toppertje. 

De eindcache die we vonden was heel erg mooi, het was echt de kers op de taart. 
De wieken draaiden echt, het was een heel mooi gemaakte finale, een kleine kopie van het grote windmolenpark.

Daarna gingen we er nog een paar zoeken en die hebben we ook allemaal gevonden.

Er was er eentje met het uitzicht op het windmolenpark, maar ook anderen zoals een wachthuisje. 

Hihihi, en ook nog een lollige, in het midden van het bos, maar wel kort bij een soort van zandmijnen of zoiets. ;) 

En met dan uiteindelijk 12 gevonden caches bij op de teller en pootjes die toch ook volop dienst hadden gedaan, al waren het telkens kleine stukjes, gingen we naar "@Home". Koud en nat, maar in de caravan konden we lekker eten en gaan rusten.
Moe maar voldaan, zeggen ze dan.

Toen Kokkie Huub aan zijn fornuisje buiten stond, kwam er iemand aan die een plekje zocht, een Deen. En al snel werd er veel gepraat. Ik verstond er niet veel van, en nee, ze spraken geen Deens, want dat kunnen de baasjes niet. Het werd Engels want dat ging voor allemaal het beste. 
Omdat de receptie toen even dicht was, hebben de baasjes uitgelegd hoe het was en waar alles was op de camping.

Uiteindelijk vond de man een, voor hem leuk plaatsje hier vlakbij en we zagen hem rijden. 

OMG wat doet die???? Het is hier een terassencamping, dus ligt de ene plaats hoger dan de andere en die man reed gewoon naar benden van de ene naar de andere in plaats van over de weg. Zo moest hij zijn moover niet gebruiken, maar zowel zijn auto als zijn caravan schuurden over de grond en er werd een pak aarde verschoven. 
Pppppfffffff gelukkig heeft de man geen schade, maar het verdiepje moest wel even hersteld worden met opnieuw aarde er op te gooien.
Voor wie denkt dat er geen ongevallen gebeuren op een camping???? Jawel dus, al zijn het het wel speciallekes. 

Oh ja, en er werd vanmorgen nog een extra pelsje in mijn mand gelegd én een kussen onder mijn mand om de kou van de vloer niet door te laten. 
Lief hè, maar na zo'n vermoeiend dagje in en uit de auto en caches zoeken, wilde ik even gewoon op de vloer gaan liggen.

En zo komt er weer een einde aan dit vakantie-dagje.

Een heerlijke dag voor een witte avonturier 

Groetjes 🐾🐾🐾

----------------------------------

Dinsdag 07 oktober 2025

Eindelijk, eindelijk, eindelijk hadden we een nacht zonder heftige wind. Jaja, nog wel nattigheid, maar we werden niet meer kletsnat bij uitlaatrondjes.
Het was vanmorgen ook een stuk warmer dan de vorige dagen, dus besloten die gekken van baasjes om alle ramen in de caravan open te gooien.
Hoezo verluchten???? Das koud hoor, gelukkig staat mijn mandje onder de tafel en kan ik daar dus vrij warm liggen, in ieder geval niet in die kouwe trek van de open ramen.


En dan dacht ik dat we het gehad hadden, nee hoor, ik moest de auto in en baasjes reden naar de 🍞 bakker, dus ik moest maar weer eens blijven zitten. Helemaal niet lollig, maar ja dan ga ik maar even een dutje doen, al was ik hier niet zo blij mee.... 😞

Maar even later bleek dat ik geen reden had om verdrietig of boos te zijn want nadat het brood naar de caravan was gebracht, waar ik nog steeds in "Katje" moest blijven, vertrokken we weer met de auto.

Vlakbij Faßberg stopten we op een parking en toen zag ik, wat ik voorheen niet had gezien. 
De baasjes hadden GPS'en bij, dus gingen we weer geocachen. Joepiejee, dat vind ik leuk want dat betekend dat we op nieuw terrein gaan wandelen.

Maar zoooo raar, baasje sleepte een tonnetje water mee, waar zou dat goed voor zijn?
Eigenlijk staat dat tonnetje in de auto voor als ik onderweg dorst heb.

Enfin, wij op weg, dwars door de bos, door varens, over natte takken, door kreupelhout, zooooo leuk dat ik begon te dansen.... Tot.... ik zo hard danste en rende en trok, dat baasje op de grond lag. Uitgeschoven op een natte boomwortel die spekglad was en doordat ik een beetje stout was, verloor baasje zijn evenwicht.

Oei... dacht ik, nu gaan we vast niet verder, nu gaan ze zeker boos zijn op mij, maar gelukkig werd er na een korte vloek niks meer gezegd. Baasje had zich niet pijn gedaan en zijn jas was ook niet stuk, zelfs niet vuil. Hij was heel zacht gevallen op een groot stuk mos. Gelukkig maar....

Dus gingen we  verder, verder op zoek naar het coördinaat waar we de cache zouden vinden.

Toen we daar aankwamen bleek al snel waarom baasje water mee zeulde.
Er was een buis en daar moest je water in gieten zodat de cache naar boven kwam drijven en je hem zo kon pakken. 😀  Zooo lollig.

En zoals jullie kunnen zien op de foto's, moest ik vanop een afstand toekijken en bij bazinneke blijven.

Het ging daar even steil naar beneden en daar liep een watertje, en doordat ik even voorheen het baasje tegen de vlakte kreeg, waren ze bang dat ik hem van de kleine helling af zou duwen in het water. Dan was de dag voorbij geweest.
Ik bleef dus mooi zitten kijken.

En van daar af gingen we het echte rondje lopen, dat noemde "Zwergenaufstand" oftewel Dwergen-opstand.  Jaja, we hebben dus onderweg wel wat dwergjes tegen gekomen, ook een paar van hun mooie huisjes.

Maar we vertrokken eerst over een asfaltweg, dat vonden de baasjes helemaal niet zo lollig, maar ja, je weet niet wat de rest brengen zal.

Enfin, er reden een pak tractoren rond, jaja, de boer.... en hij ploegde voort... of eigenlijk waren ze aan het eggen en zo.

Als die er aan kwamen moest ik de kant in want die tractoren, die waren echt zo breed als de weg, amai seg, niet te doen.  En hoooog dat die waren, echte reuzen.

En ook al was het stukje wandeling langs deze weg dus niet het leukste, toch zagen we hier al kaboutertjes én kabouterhuisjes oftewel, paddenstoelen.

De eerste was een 'Peksteel'

En toen zagen we nog een mooie 'Kastanjeboleet'

Raar hè, deze huisjes. Het waren niet gewoon van die rode huisjes met witte stippen, maar andere heel mooie. Misschien wonen hier kabouter-koningen in of zo. Ik zou het niet weten. Weten jullie het?

En na de asfaltweg kwamen we dan toch weer in stukken bos terecht, dat was zoooveeel leuker want daar kon ik weer aan de lange riem, of zelfs af en toe los. Joepiejee.

En af en toe moest ik natuurlijk ook even een 💩deponeren. Hoort er bij hoor, maar baasjes lachen dan altijd met mij omdat ik als een echte stoere boy, alles altijd ga bedekken. 
Leuk voor de baasjes met opruimen, soms vinden ze hem niet meer terug. 😀

Daarna kunnen we weer gewoon verder, dan loop ik netjes naast het baasje.

En ondertussen vonden we regelmatig kaboutertjes....
Maaaaaar ook wat anders. Echt zooo leuk, we vonden Schnappi achter een heel mooie en grote boom.
Hihihi, ik wilde wel eens snuffelen aan Schnappi, want deze was helemaal niet gevaarlijk, ook al had hij zijn bek wijd open gesperd.

We vonden even verder ook nog een slang, maar die was stuk? Neeee, geen echte hè, gewoon zo'n nepslang om een geocache leuker te maken. 😂😂😂

Maar we kwamen zo in een ander stukje bos waar we nog steeds op zoek gingen.

Ik huppelde vrolijk mee en af en toe begon ik het te begrijpen want ik vond hier en daar een paadje wat naar de cache toe leidde. 
ja, ik zal nog veel moeten leren want de cache, die vind ik nog altijd niet. 

En zo bleef ik vrolijk en blij verder huppelen richting de laatste cache.

En dan nog het laatste stukje naar de auto en dan maar weer richting ons huisje op wielen.
Baasjes waren heeel blij want uiteindelijk hadden ze 16 caches gevonden.
En ik???? Nee, nog geen enkele, maar dat komt wel als ik nog meer oefen zeggen ze. Lemmy kon dat in het begin ook niet, maar op het laatst was hij super goed, net als Happy die sneller als wie ook elke cache vond.

Kokkie Huub ging aan de slag en de maagjes konden weer gevuld worden.

Ik had tijdens de wandeling zooo veeeel gedronken dat ik alweer moest plassen. Niet te geloven zeiden de baasjes, die heeft onderweg echt alle planten water gegeven en nu moet hij alweer... Maar baasje trok zijn schoenen weer aan en ging met mij op pad.

OOoohhhh wat was hij boos op mij, echt heel boos. 😡 We kwamen een klein bruin hondje tegen en dat bafte naar mij. Nou, dat doe je echt niet ongestraft, dus ging ik grommen en in mijn lijn hangen, ik zou dat kleine ding wel eens een lesje leren.

Maar dat vond het baasje geeeeen goed idee want hij hing aan de leiband. 

Tja, toen had ik het  verkorven en moest ik aan de korte lijn. Weer in de caravan kreeg ik niks lekkers omdat ik stout was geweest.

Dus ik maar braafjes in mijn mand en gelukkig wilde bazinneke wel mijn avonturen van vandaag noteren. Dat deed ze niet voor mij, maar voor jullie, anders zou ze jullie straffen door mijn verhalen niet verder te vertellen.

Enfin, ik lig nu braaf in mijn mandje en ik hoop dat baasjes snel niet meer boos op me zijn.

En hopelijk loopt bazinneke straks dat laatste rondje nog met mij zoals ze altijd doet.

Ik stuur jullie alvast heel veel lieve groetjes.

Zijn jullie alweer klaar voor de volgende avonturen? 🐾🐾🐾