Dag 23 – 31 mei 2020 – 1e & 2e Wereldoorlog

 

 

Vanmorgen was het eerst boodschappen-dag. Baasje kan niet veel eten, dus naar de Colruyt, daar hebben ze wel een paar dingen die hij kan eten, ook al is het nog steeds weinig. Maar het voorraadje is weer ingeslagen, al met het oog op ons vertrek naar het Groot Hertogdom Luxemburg.

Er werd ook een nieuwe bus gas gehaald zodat we geen koude nachten zullen hebben, lekker warm in de caravan, zoooo heerlijk is dat. Nee, wij houden niet van koude, wij zijn rot verwende Meerpaal-boxers hè.

En ook nog even bij de apotheek gestopt voor muggen en teken-spray, natuurlijk spul, daar zit geen vergif in en zo blijven de beestjes toch een beetje weg van ons want we willen niet onder de muggenbulten zitten.

 

Daarna alles naar @Home gebracht, snel wat gegeten en toen viel de regen even naar beneden. Mmmm das niet fijn, dan blijven we vast weer op de camping.

Maar bazinneke vond dat niet zo leuk, er stonden nog wel een paar dingen op haar en baasjes roadbook, die ze zeker en vast wilden afvinken. Dus uiteindelijk gingen we toch weer de auto in.

Daaaaagggggg rustig dagje, de baasjes hebben gewonnen en wij moeten noodgedwongen mee. Allé, liever mee dan alleen thuis moeten blijven natuurlijk, maar dat zouden ze nooit doen.

 

Allé, we zullen dan maar eens vertellen wat we nog gedaan hebben vandaag. ’t Was toch wel de moeite hoor, al zeggen we het zelf.

 

We reden langs Bouillon en mochten een blik werpen op de ruïnes van het Kasteel van Bouillon, de burcht van Godfried van Bouillons. Maar het was daar te druk voor deze  heren, dus gingen we daar niet snel even van kortbij kijken. Maar al bij al was dit al best indrukwekkend, ook van verder af gezien. Niet te geloven hè, dat vroeger in de Middelleeuwen daar mensen in woonden.

 

Dit was dus maar even een doortocht want onze bestemming was Bihain (Vielsalm). Hier gingen we een treinwagon bekijken. En nu horen we jullie denken…. Een treinwagon, was daar nu aan? Maar met deze goed gerestaureerde treinwagon werd tijdens de 2^e Wereldoorlog gebruikt voor het transport van mensen naar concentratiekampen, vooral naar Langenstein-Zwieberge, onder beheer van Buchenwald

En dat is nog veel minder te begrijpen. Mensen samen gepropt in zo’n wagon, op weg naar de dood of naar dwangarbeid en onderdrukking. Zo vreselijk is dat toch.

Jammer dat het museum niet open was en we dus ook niet binnen in de wagon konden kijken.

 

En weer op pad, dit keer richting Gouvy, kwamen we dit monument tegen als herdenking aan de doden die vielen in de 1^e Wereldoorlog.

 

En uiteindelijk kwamen we aan in Gouvy, waar we de gedenkplaats bezochten van de Gebroeders Leonard.

De 4 nog jonge broers Leonard waren verzetsstrijders die de stationsbuurt verdedigden.  De Duitsers ontdekten bij het terugtrekken uit Stone foto’s van de broers bij het verzet, waarna ze uit hun huizen werden gehaald en overgebracht werden naar Limerlé waar Léon Degrelle zijn hoofkwartier had. Deze sinistere Rijksleider gaf het bevel tot executie. De broers Léonard werden voor het laatst gezien op 6 januari 1945. Op 6 maart 1946 ontdekte een Luxemburgse politieman op deze plaats een schoen die uit de grond stak. Bij opgravingen bleken het de lichamen van de 4 jonge verzetsstrijders te zijn, elk met een kogen in de achterkant van de nek.

Een vreselijke dood voor de 4 jonge broers.

 

Daar in de omgeving hebben we nog een korte, maar heel mooie wandeling gemaakt, met vooral prachtige panorama’s.

 

Vandaar gingen we, of beter, reden de baasjes ons naar de andere kant van Goovy waar we, bij “Les tros Croix”,  een anti-tank verdedigingslinies mochten aanschouwen. Deze werd in de vooravond van de 2^e Wereldoorlog gebouwd in de naïeve hoop de doorgang van de vijandelijke tanks te voorkomen.

 

En vandaar ging het weer verder naar Vielsalm, naar een standbeeld ter ere van de Ardense Jagers, deze werden opgericht uit “Mixed Groups’ en waren uitgerust met lichte tanks, gemotoriseerde kanonnen en transporttankettes. De reden van hun verzet hebben net zoveel te maken met hun uitrusting als met hun moed. Hun motto : “Verzet en bijt”.

Even verder in Vielsalm bezochten we ook nog een Amerikaanse “Sherman” M4 A1 tank. Deze werd aan Vielsalm aangeboden door Generaal Bruce Clarcke, voormalig commandant van de 7th Armored Division, een glorieuze eenheid die hier in de regio gevochten heeft. Vielsalm is trouwens één van de Belgische gemeenten die het langste te lijden had van de Nazi-onderdrukking.

De tank is wonderwel nog heel goed bewaard gebleven.

En nee, dit was voor de baasjes nog niet genoeg, ze wilden nog even langs Cherain. Daar staat een Duits kanon uit de 1^e Wereldoorlog, een 15 cm sFH 18 kanon, de Houwitser genoemd. Deze werd na de oorlog door de Duitsers geschonken als “herstelbetaling”, later werden vele van deze schenkingen terug geëist door de Duitsers.

Dit kanon is geluk niet opgeëist omdat het beschadigd was. Je kan heel goed de gaten van ingeslagen granaatscherven zien in het staal van het kanon.

 

Aan het kanon stond deze gedenksteen, 100 jaar geleden…

Ook de mooie kerk van Cherain, daar vlakbij moest natuurlijk op de foto.

En daar vlak bij stond ook nog dit indrukwekkende monument.

En zo kwam er weer een eind aan deze dag vol avonturen. Af en toe rust in de auto, soms er even uit voor een kort rondje, maar ook ontspannen genieten van de rust op de camping. 

We genieten met volle teugen van onze laatste dagen hier in Bertogne.

En nu genieten we weer van een zalig lange nachtrust.

 

Op naar weer een volgend avontuur.

Groetjes,

Lemmy en Wodan.

 

Dag 19, 20 & 21 – 27, 28 & 30 mei 2020

 

En daar gingen we weer, de Lem was vast jaloers op mij, de Wodan dus, omdat ik bij die andere dierenarts in Bastogne geweest was. Vrijdagochtend had meneer Lemmy een heel donkere plas, die zag er echt niet normaal uit. Nu hadden de baasjes de vorige dagen ook al wel eens gezien dat zijn plas donkerder was, maar daarna was hij altijd weer heel normaal.

 

Daardoor waren de baasjes natuurlijk weer ongerust en hebben ze maar meteen weer contact opgenomen met de dierenarts in Bastogne. We mochten na de middag komen. Dus het werd een dagje met afwachten, we wilden niet te laat komen op de afspraak, dus bleven we rustig in @Home op de camping.

De dierenarts heeft mijn grote vriend heel grondig onderzocht en er is niks aan de hand. Alleen was zijn plas te geconcentreerd. Tja, ook eigen schuld dikke bult. De Lem drinkt veel te weinig. Enkel met wandelen wil hij hele containers leegdrinken, maar anders drink ik nog vaak zijn bakje bij leeg. 

Bazinneke zei : we kunnen hem toch moeilijk aan de tuinslang hangen om hem laten te drinken. Moeilijk hè. Maar het voornaamste is dat alles eigenlijk wel OK is en dat de DA de Lemmy een hele mooie vent vond die er goed gezond uitzag. Ik ben best een beetje teleurgesteld want dat hebben ze van mij niet gezegd. Maar ja, ik ben dan ook nog te jong om een echte vent genoemd te worden hè.

 

Ondertussen is het al zaterdag, volgende week vertrekken we hier weer, 1 weekje nog, het gaat allemaal veel te snel.  Maar ondertussen leren wij bij, de camping zit tot de nok vol en natuurlijk zijn er ook enkele andere honden en een pak kinderen met dit lange Hemelvaart-weekend. Das behoorlijk druk voor ons want dat zijn wij niet gewend, maar we leren er weer wel van bij. En op een paar uitzonderingen na zijn de baasjes wel trots op ons. Eerlijk? Vooral op de Lemmy want ik moet natuurlijk regelmatig mijn puberkuren tonen.

 

Vandaag blijven we dan ook rustig op de camping. Baasje is heel erg moe en wij willen ook wel eens een rustig dagje slapen. Dat komt vandaag helemaal in orde.

Bazinneke is vanmorgen dan ook alleen boodschappen gaan doen, maar wel pas nadat de Vlaamse Gaai die ons iedere morgen komt begroeten en zijn dansje voor ons opvoert, zijn ochtendritueel heeft volbracht.

 

Foto vanuit de caravan met de GSM van bazinneke, dus niet heel goed, maar wel de Vlaamse Gaai.

 

Morgen, zondag, wordt het ook nog een rustdag. De exodus op de camping, yep, iedereen moet maandag terug gaan werken of naar school, dus moeten ze vandaag vertrekken. Dat is wat wij hoorden vertellen want werken en school, das niet voor ons hè.

 

Enfin, we gaan dat allemaal goed in de gaten houden dan kunnen we daar al van leren, vooral hoe wij het de komende zaterdag moeten doen als we hier weggaan en naar de andere camping gaan. En we houden natuurlijk extra in de gaten hoe we de baasjes kunnen lastig vallen tijdens het opbreken, ze mogen ons niet vergeten hè, als ze bezig zijn.

Ondertussen genieten wij van de welverdiende rust, op ons uitlaatrondjes na natuurlijk, zo kunnen we weer genoeg energie opbouwen voor de volgende uitstapjes.

 

En nee, dit keer geen foto’s van mij, want ik was te veel rebel om geslaagde foto’s van mij te hebben. Maar die komen er wel weer want ik blijf natuurlijk niet altijd even dwars, en eigenlijk ben ik ook wel heel erg lief hoor.

 

En dan overmorgen, maandag, een nieuwe week. Dan  gaan we vast weer op stap om nieuwe spannende avonturen te beleven.  Hopelijk zitten jullie dan weer te popelen om ze te lezen.

 

Groetjes,

Lemmy & Wodan.

 

Nog een laatste foto, van het beekje op de camping, achter aan het bosje.

Alle foto's zijn trouwens op de camping zelf genomen.

Dag 18 – 26 mei 2020 : Foy // Dag 17, eentje om snel te vergeten?

 

Gisteren stond er van alles op de planning, maar al heel snel moest de planning ‘On Hold’ gezet worden.

Ja, gisteren werd een dag om heel snel te vergeten. Zo’n dagen vinden we helemaal niet leuk.

Toen we net van de camping af reden begon het Katje te toeten en te piepen. Nou echte katjes doen dat wel, miauwen dan, maar ons vierwielig Katje? Dat was raar. En toen verscheen er de melding op het dashboard. “Lekke Band”. Oeps, bazinneke uit de auto en ja hoor, rechts achter stond de band half plat. Heel voorzichtig zijn we weer de camping op gereden naar ons plaatsje, en daar zijn we gelukkig zonder verdere kleerscheuren aangekomen.

Verzekering gebeld want via hun zijn we aangesloten bij “Europ Assistance”. En waaauuwww, wat een service, even later een berichtje dat ze er binnen de minuten zouden zijn. En dat klopte, een garagist uit Hoeffalize was al snel ter plaatse.

Bleek dat er een dikke vette ellendige schroef in de band stak, dus een geluk bij een ongeluk, er moest geen reservewiel gestoken worden, maar de band kon gerepareerd worden door een wiek in het gat te steken.  Zo hoorden we tenminste vertellen, wij hielden de man goed in de gaten hoor en we lieten ook wel even horen dat wij er waren, tja, die man kwam aan Katje, maar schijnbaar vonden de baasje dat wel OK. Daarom hielden wij verder onze mond ook maar.

 

Terwijl we allemaal aan het wachten waren op de garagist, was baasje de auto maar aan het poetsen en was bazinneke in @Home beginnen te poetsen.  Dat kan ze best want het is niet groot hè.

 

Toen sloeg de paniek weer toe, baasje kreeg opeens in de gaten dat de moover nog op de banden stond, niet normaal want het was maar aan 1 kant. Dan is de vakantie voorbij want dan kunnen we niet verder naar Luxemburg straks.

Vol hoop en goeie moed pakte baasje de afstandsbediening van de moover en haalde hem probeerde hem weer van de wielen te krijgen. Wonder o wonder lukte dat. Weer er op, weer er af en het bleef lukken, dus hopelijk is het een jammer toeval geweest en kunnen we straks gewoon verder met onze reizen.

 

En toen het volgende, jajaja, een echte rampendag. Baasjes lieten ons uit en Wodan bleek ineens de spuitpoep te hebben, een vieze gele brij op het pad. Raar, niet normaal. Vooral omdat hij de dag ervoor ook al een beetje aan den dunne was en toen ook al een raar kleurtje had. Maar zijn andere kakjes waren wel normaal.

Mmmmm, wat nu gedaan? Woke was vrolijk, at goed, al was hij wel heel puberachtig en dwars om niet te zeggen helemaal rebels. Trekken aan de lijn, pootjes niet laten schoonmaken, blaffen. Maar baasjes dachten dat het aan het puberen lag. Tja, meneertje is 11 maanden, de hormoontjes spelen op want hij plast nu echt wel als een echte vent.  Maar nogmaals die rare poep boezemde de baasjes toch wel angst in.

Morgen een feestdag, dus hebben ze in Bastogne maar even een DA gebeld en daar zijn we met Woke naar toe gereden. Ik mocht met baasje in de auto blijven wachten en Wodan mocht mee naar binnen, of liever, hij moest.

Hij vond het helemaal niet leuk, kleine keffers die hem wilden aanvallen, een onbekende dierenarts die hem even ging onderzoeken en hem dan even later nog met een prikding aanviel. Ja, meneer heeft een spuitje gehad, een injectie. Hij heeft ook medicatie mee en een darmflora regelaar.

Er is gelukkig niks ergs aan de hand, het komt gewoon omdat die stomme Wo alles opvreet. Takken, denappels, bladeren, torren alles wat ie tegenkomt wil hij opeten, dat kan ons boxermaag immers niet verdragen. Hopelijk heeft Wodan nu zijn lesje geleerd.

 

In ieder geval slaat de medicatie aan en is Wokes poep alweer een stuk normaler. Bovendien is meneerke toch weer iets rustiger en doet hij als elke normale puber wel stoute dingen of probeert de baasjes te testen, maar hij haalt niet meer het bloed onder hun nagels vandaan.

Dat geeft mij ook rust hoor, want eerlijk? Ik werd soms wel gek van die Wittekop. Maar ik snap het nu wel, hij voelde zich helemaal niet lekker.

 

 

 

Maar ook aan die nare dagen komt een einde, net als aan alle goeie liedjes altijd weer een einde komt.

We zijn met zijn allen heel vroeg in ons bedje gekropen en we hebben genoten van een zalige nachtrust.

 

 

En zo belanden we dan aan een nieuwe dag, de dag van vandaag, de 18^e dag hier op camping Tro Do Way in Bertogne.

Vandaag dan maar de planning van gisteren proberen waar te maken.

 

 

Oh nee, het loopt weer mis. Net van de camping af horen we bazinneke vragen aan het baasje. Eeeuuhhh hier staat de snoepzak van Lem en Wo, maar normaal ligt daar je fototoestel. Ja hoor, baasje was zijn camera vergeten, en vermits hij bijna de hele vakantie de fotograaf van dienst is, moesten we rechtsomkeer maken om de camera in de caravan op te halen.

 

Vanaf toen ging het eindelijk allemaal weer goed en hebben we weer gewoon genoten. Gelukkig maar hè.

 

Vandaag gingen we dus richting Foy, waar ontzettend hard gevochten werd en waar op vele plaatsen nog duidelijk de sporen te zien zijn van deze zware strijd die hier tijdens het Ardennenoffensief is geleverd.

We gingen eerst naar het “Bois de St. Jacques” waar de foxholes (schuttersputten) en gaten in de grond van inslagen van mortieren en/of granaten nog duidelijk te zien zijn.

 

Van 21 december 1944 tot 13 januari 1945 hielden de Amerikanen zich hier schuil om te proberen Foy te bevrijden en Bastogne te vrijwaren van de bezetting van de Duitsers. Ingegraven in deze putten tijdens één van de koudste winters ooit, sneeuw en temperaturen ’s nachts van -28°Celsius, niet gekleed op die koude nachten en met een tekort aan eten, medicijnen en munitie. Er vielen aan beide kanten veel slachtoffers, maar uiteindelijk werden de Duitsers uit Foy verdreven. De Easy Company werd beroemd tijdens hun rol in het Ardennenoffensief. Steven Spielberg maakte hun echter onsterfelijk door hun verhaal te vertellen in de serie “Band of Brothers”.

Vandaar gingen we ook naar het “Airborne” monument dat is opgericht ter ere en herdenking van de mannen van de “Easy Company”.

Hier lieten we Katje achter en makten we nog een heel erg leuke wandeling langs een Ravel waar bazinneke ook nog een paar caches mee pikte. Langs deze Ravel die over een oude spoorlijn loopt werd ook heel fel gevochten. En langs hier trokken de troepen op, op weg naar de bevrijding.

                                                                                     Fietser op het pad, komaan jongens, we moeten aan de kant.  

En daarna gingen we naar de laatste plaats voor vandaag, het “Vredesbos” of het “Bois de la Paix”. 

Onze 1^e ontmoeting daar was niet met het oorlogsverleden maar met de hedendaagse fauna, een mierenhoop met een pak vliegende mieren erop.

 

In het Vredesbos staan 4.000 bomen geplant op de 50^e verjaardag van de “Slag om de Ardennen”. Deze bomen zijn opgedragen aan de Amerikaanse veteranen die hier gevochten hebben en aan de Belgische strijders, maar ook aan de militaire en de burgerslachtoffers van die koude winter 44-45.                                             

Elke veteraan die in 1994 in Bastogne terugkwam, kon een boom kiezen die voor altijd zijn naam zal dragen.

De bomen zijn zo geplant dat ze vanuit de lucht het embleem van Unicef (moeder met kind) vormen, wat de menselijke tederheid symboliseert.

Dus hier eens niet een herdenking aan mensen die sneuvelden, maar een eerbetoon aan de dapperen die de strijd overleefden en het geluk hadden om hier weer samen met hun makkers van destijds de droeve en zware dagen weer te herbeleven.

 

In dit bos hebben we een tijdje rond gelopen. Hier liep ook een geocache multi doorheen, die hebben de baasjes ook tot een goed eind gebracht.  En zo werd onze aandacht ook extra op bepaalde plaatsen gevestigd.

Allemaal voor de vrede die zo poreus is. Zeker in deze tijden waarin het, ondanks dat er zovele levens vielen voor de Vrede, toch weer Oorlog is.

 

En nee, we mochten hier niet los. Vinden we ook wel heel normaal hoor, we begrijpen dat best wel. Het is een beetje een heilige plaats, een plaats van stilte en bezinning, een plaats voor de vrede.

Maar dat neemt niet weg dat wij niet eens willen ravotten en dat kan ook aangelijnd. Alhoewel het soms lastig is met die lijnen die in de war geraken of rond onze pootjes draaiden. Maar dan zorgden de baasjes er altijd heel snel voor dat dat weer goed kwam en dat er gen ongelukjes gebeurden.  Tja, als wij die dolle kuren krijgen, dan kan niemand ons beletten om even gek te doen.

En zo kwam er alweer een einde aan dit avontuur, of toch tenminste het avontuur buiten de camping.  Nee, vandaag is het niet laat geworden, maar toch…. We hebben genoten en veel gezien en hard gewandeld.

 

Eens we weer op de camping waren, kregen wij weer wat lekkers en konden we weer rusten.  Al worden we nu toch wel regelmatig gestoord want met dit Hemelvaartweekend zit de camping vol en komen de gasten stilletjes aan allemaal binnen gevallen. De ene al met méér lawaai dan de andere, maar we slapen er wel doorheen. Dat is campinglife zeggen de baasjes.

 

We doen het vandaag verder heel erg rustig en we zien wel wanneer ons volgende avontuur er aankomt. Morgen? Overmorgen? Tja, we hangen natuurlijk af van de grillen van de baasjes. Maar zoals altijd horen jullie het wel weer van ons.

 

Avonturiers Lemmy en Wodan sturen jullie dikke vette lebbers en we willen jullie nog even laten weten hoe fijn we het vinden dat jullie meeleven met onze avonturen

 

Groetjes vanuit Bertogne,

Lemmy & Wodan