Dag 13 → 17 juni 2022 : Een heuse klimpartij

 

Hallo iedereen, hier zijn we weer met een mooi avontuur.

Net als de vorige dagen zou het vandaag warm worden, toch stond er nog wel wat op het programma, alleen niet zoveel als de vorige dagen, maar ook wel leuke dingen natuurlijk.
En de hoofdmoot was natuurlijk Katje en zijn Airco. En, jaja, een multi voor bazineke.

 

Eerst en vooral reden we naar Boulaide, Arsdorf waar we een herdenkingsplaats bezochten. Dit was er eentje ter ere van de 35^e divisie van de US Infanterie uit de 2^e Wereldoorlog.  Het was er heel erg mooi, het was heel ingetogen.

 

 

En het toeval wil dat we hier op deze plaats ook de gegevens konden vinden voor het 1^e waypoint van een multi-cache die bazinneke absoluut wilde lopen. De cache noemde “The Two Big Ones”, die stonden niet hier, dat was al wel duidelijk.

Maar goed, bazinneke rekende even en we kregen de coördinaten in handen voor WP 2.  Das een heel stuk verder, dan maar met de auto, lekker fris, al was het nog niet zo warm en nog behoorlijk vroeg.

We kwamen aan een heeeel klein paadje waar we Katje konden achterlaten en we begonnen aan de tocht. Het was klimmen, klimmen, klimmen, klimmen, klimmen en nog eens klimmen, het bleef maar omhoog gaan, en wij als echte berggeiten natuurlijk omhoog.

 

 

 

We kwamen 2 mannen tegen die de afdaling bezig waren, ow zeiden ze, het is maar een paar 100 meter meer, wel wat zigzag, maar niet zo ver meer. Dus wij verder met de baasjes, op de wandel-GPS stond toen nog 400 meter, en we klommen verder en hoger en hoger en hoger, en we draaiden naar links, en we draaiden naar rechts en de GPS bleef zo op 400 meter vogelvlucht staan. Maar ondertussen werd het warmer en hoe hoger we kwamen hoe minder schaduw we hadden.

 

 

De baasjes gingen aan het overleggen want ja, als we helemaal tot boven gingen, dan moesten we ook weer naar beneden. Dus beslisten de baasjes dat de cache dan niet zou gehaald worden en we de kanonnen niet zouden zien. Maar voor wij het te warm zouden krijgen wilden ze weer beneden zijn.

 

 

En zo kwam het dat we heel dat end voorzichtig weer naar beneden gingen, langs dezelfde smalle paadjes, langs dezelfde afgronden, tot we weer beneden waren aan de auto. Zo konden we natuurlijk weer genieten van de mooie vergezichten, de blik in de diepte en het prachtige rustige bos.

 

 

Daar werd eerst nog een rust- en drankpauze ingelast voor we weer in ’t Katje kropen en de airco weer mocht werken.

En toen zei het baasje opeens, maar als daarboven kanonnen moeten staan, dan moet er toch nog een andere weg naartoe lopen, die kunnen nooit langs dit pad naar boven gedragen zijn.

Hij wilde natuurlijk echt die kanonnen zien en bazinneke haar cache gunnen. Dus ging het baasje rijden, om en om de befaamde berg waarvan we bijna de top hadden bereikt.

En ja hoor, hij vond een weg die er weer naartoe leidde, of toch al een heel eind. Het werd op een gegeven moment meer een pad voor landbouwvoertuigen, maar Katje ging er dapper overheen en zo kwam het dat we toch boven aan de top geraakten, en dit keer zonder moe te worden.

Daar stonden ze dan, de kanonnen in al hun pracht en praal, maar met een triest verleden.

 

De Field-Howitzer 105 mm uit 1942 met een gewicht van 3.280 kg.

 

Het 8,8 mm Antigar PAK kanon uit 1943 en een gewicht van 3.100 kg.

 

En bazinneke nam haar cache-listing weer en ging op zoek naar de gegevens die ze nog nodig had. En terwijl ’t baasje druk aan het fotograferen was en wij lekker lagen te genieten in de koele auto bleven, had bazinneke alles gevonden en berekend en ging zij weer een stukje naar beneden om de cache te gaan zoeken. Dat is haar gelukt, leuk hè.

 

Dit was het zicht van de andere kant van de berg waar de kanonnen stonden.

 

 

Dit was dus echt wel de moeite waard, een pracht van een avontuur dat de moeite waard was, samen hebben we dit tot een goed eind gebracht, onze boxerbillen hebben er nu vast weer een paar spiertjes bij, maar ook de benen van de baasjes zijn vast weer wat sterker geworden.

 

Van daaruit zijn we verder gereden en hebben we dit monument bezocht, ook hier lag een cache, dus allemaal weer helemaal blij.

Dit monument was opgericht voor diegenen die hier op deze plaats gesneuveld zijn in volle actie, op 10 september 1944.

 

En jammer genoeg wat overbelicht, maar bazinneke wilde ook eens fotograferen met bazekes fototoestel : 

 

En dan weer op naar een kanon vlakbij het centrum van Clervaux.

 

En ja hoor, goed gezien, bazinneke had ook hier weer een cache gevonden.

 

Hierna nog even gestopt onderweg om te wandelen en zodat wij nog even konden plassen. Het was een mooi veldweggetje dat in de schaduw lag van een bosje ernaast.

Heerlijk, alleen maakte de Wo het daar echt wel bont hoor. Lang de rechterkant van de weg was een weide met van die mooie reebruine koeien er in. Die kwamen natuurlijk zien naar ons en wat dachten jullie? De Wo viel die koeien aan. Echt niet te doen, zijn haren recht omhoog, en brommen en baasje kon nog net verhinderen dat hij de prikkeldraad in vloog om die brave koeien aan te vallen. Pppffff, wat een ellende was dat, niet te begrijpen, dat heeft de Wo nog nooit gedaan en de baasjes waren er niet blij mee. Dus mocht ik alleen verder wandelen en los want ik kijk niet eens naar koeien, allé, wel eens met een scheef oog, maar dat zien de baasjes niet hè.

 

 

En toen hielden we het voor gezien. Jammer van de Wo zijn laatste actie, maar verder was het wel een heerlijk dagje.

Dus, rustig weer op route naar de camping waar we zagen dat Dooz en zijn baasjes er ook weer waren. Leuk hè.

 

Maar eerst mochten wij nog even in het water van de Our, lekker afkoelen, zo fijn is dat.

 

 

 

Toen waren we lekker afgekoeld en na wat rollebollen in het gras gingen we nog wat spelen. Jaja, wij hebben nog energie genoeg hoor. Wij zijn nog lang niet moe.

En zelfs aan de  lijnen op de camping kunnen wij met elkaar spelen en gek doen. Eigenlijk zijn wij straffe mannen hè.

 

 

En hierna zijn we nog even naar het uitlaatveldje geweest, daar hebben we ook nog even samen gerend en natuurlijk onze pakjes gedeponeerd.

 

En zo sluiten we deze dag weer af, straks de oogjes dicht en we kunnen dromen van al onze belevenissen.

Morgen is er weer een dag.

 

Groetjes,

Lemmy & Wodan

 

Dag 12 → 16 juni 2022 : Rondje auto en heerlijk wandelen

 

Vandaag, net als gisteren met de auto rond gereden, lekker in de airco, samen op weg naar van alles en nog wat.

 

Ik kan jullie verzekeren dat het een reuze fijn dag is geworden met heel veel caches voor bazinneke, met oorlog voor ’t baasje en met een heerlijke boswandeling voor ons.

 

Maar goed, we zullen alles dan maar eens vertellen hè, want jullie zijn vast reuze benieuwd. 

Om te beginnen zijn we terug gereden naar die cache waar de baasjes gisteren de mist in gingen.  Het was wat ze al vermoeden, ze hadden de foute coördinaten opgeschreven, dus konden ze die cache ook nooit vinden.

Maar vandaag, de exacte locatie en al snel had bazinneke het logboekje in handen. Een blije bazin is een prima start van de dag, toch.

 

En dan ging het verder met de planning.

We reden naar Medernach waar een herdenkingsmonument staat voor de 9^e US. Panzerdivison.

In de vroege ochtend van zaterdag 16 december 1944, brak hier de strijd opnieuw in volle kracht uit en ondanks zware verliezen konden ze stand houden tot ze werden afgelost door de 3e Army Pattons. Het heroïsche verzet van al deze jonge geallieerde frontsoldaten kon voorkomen dat het gebied heroverd werd. Generaal George S. Patton Jr, de bevelvoerende bevrijder bracht kort voor Kerstmis 1944 voor het eerst een bezoek aan dit gebied.

 

 

En op onze ronde kwamen we onverwacht ook nog de ruïnes van een kasteel in Merz tegen. We kunnen jullie dus maar een foto van in de verte laten zien want de baasjes wilden ons niet alleen laten en het was te ver om over de asfalt te wandelen omdat het toen al vrij warm begon te worden buiten.

 

 

En toen kwamen we aan in Cruchten, een heel mooie omgeving.

 

En daar stond dit, het leken wel houten potloden, maar eigenlijk waren het een soort wegwijzers.  Er stond ook een grote pancarte waarop alle richtingen en gebeurtenissen stonden die de potloden aanwezen.

 

 

Maar het uiteindelijke doel van ons bezoekje hier stond even verderop  het grasperk.

Deze 250 kg. zware Amerikaanse bom uit de 2^e Wereldoorlog, was gevuld met 135 kg. TNT en Hexogen.

 

 

En dan kwamen we onderweg deze rare pyramide tegen. De betekenis is een gok, maar er wordt beweerd dat dit het middelpunt van het land is.

In ieder geval lag hier een geocache die al een paar keer niet gevonden werd. En ja, bazinneke heeft deze toch wel gevonden, dan is ze altijd trots en super blij.

 

 

En wij genoten want het was daar wel leuk en we hebben daar ook even gewandeld. Het was er heerlijk, lekker koel in het bosje daar.

 

 

En voor we weer in de auto stapten, eerst nog even de dorstigen laven. En die dorstigen, dat waren wij natuurlijk.

 

 

En zo kwamen we aan de Janglis Barrière waar we dit mooie wagentje zagen staan.

 

In Useldange stond ook nog een Duits SK 18/105 mm. Howitzer kanon. Het kanon weegt 5.542 kg en het kon tot bijna 20 meter ver schieten.

 

 

Daarna werd er onderweg een pitstop gehouden. Het was tijd om de magen te vullen en nog wat te drinken. Baasjes zagen een heel erg mooie en gezellig picknick bank waar wij er gewoon ook mee uit konden. Wel aangelijnd want er liep  toch nog wel een drukke straat langs. Maar we waren samen en er was ook een plaatsje waar we nog even onze pootjes konden opheffen om de bomen te besproeien.

 

En ik dacht natuurlijk weer iets geroken te hebben, dus even speurneus spelen.

 

Na hier even gerust te hebben waren de batterijtjes weer opgeladen en dat was niet slecht want we gingen nu naar Habscht.

Daar was een leuk en klein wandelrondje, allé, eigenlijk een geocache rondje. Maar het lag helemaal in de koele bossen, lekker in de ongerepte natuur en vooral in de schaduw en dat was leuk. De kleine zonnige stukjes namen we er maar zuchtend bij. Het was hier echt heerlijk wandelen.

 

 

Toen we weer met de auto op pad waren werd er ook nog even een stop gemaakt aan een viewpoint, daar bleven wij maar lekker in de koele auto.

 

 

Nog even een laatste stop aan de Donatuskapel in Boulaide – Arsdorf. Deze werd opgericht ter herdenking van de inwoners van Arsdorf die zijn omgekomen in WO II

 

En toen? Toen reden we eerst langs een tankstation want met al dat rond rijden had Katje dorst gekregen en naast dat tankstation was een carwash. Daar zijn we dan ook weer maar doorheen gereden.  We vinden het nog steeds een beetje eng, al dat schuim en water dat op Katje gespoten wordt en dan die ronddraaiende borstels, bah, we zijn altijd een beeetje bang dat ze door Katje heen komen. Het lijken echt wel enge monsters. Maar we weten wel dat het niet erg is en we krijgen dan altijd wat lekkers van de baasjes, dus redden we het altijd wel.

We waren hier ook weer kort bij de winkel en natuurlijk werd er even gestopt om nog wat brood, kip en vooral veel drinken in te slaan, das nodig met dat warme weer.

 

En toen ging het weer richting camping, maar eerst stopten we bij een monument waar we al vaker langs waren gekomen. Nu dus maar even stoppen.

 

Dit monument voor de 28^e Division Band ligt in Wiltz en het wordt “Bazooka Boogie” genoemd.  Het monument bestaat uit 3 delen.

 

Links Schumannseck, remember of the battle of the bulge

 

 

In het midden een steen met de tekst : “Bazooka Boogie”, in memory of the brave musicians of the th Division band who helped defending Wiltz on December the  18th 1944.

 

Rechts staat een PaK 43/48 mm kanon, 1 van de 3 die terug te vinden zijn in de Ardennen, deze verkeerd in de beste staat.

 

 

En ondertussen hangen we lang en breed weer te rusten op de camping. Al hebben we wel wat om uit te kijken, er ligt een super knappe bruine dobermann dame naast ons. Heeeel spannend, maar ik doe het boven verwachting goed. De Wo die doet raar, maar ja, das dan ook ne puber hè.   Baasjes zegt dat we maar moeten wennen aan alle soorten van honden als buren, grote en kleine.  We zullen wel zien hoe het allemaal gaat lopen.

 

Voor nu stoppen we maar met schrijven want we zijn echt wel moe hoor. En morgen gaan we vast weer op avontuur.

 

Groetjes van deze 2 Meerpaal jongens

Lemmy en Wodan