7 oktober : Concentratiekamp Wöbelin, Sovjet begraafplaats, massabegraafplaats & geocaching.

Vandaag een dagje met een lach en een traan. Niet alleen hier op vakantie, maar ook in onze thuishaven, waar vandaag afscheid genomen wordt van een heel dierbaar iemand. Dierbaar voor de baasjes, maar ook voor ons.

De hele dag hebben we gedacht aan die lieve dame met haar artistieke talenten, haar liefde voor mens, dier en planten. 

De bezoeken aan plaatsen waar mensen hebben geleden of zijn overleden, zorgden nog sneller dan anders voor een brok in de keel en traantjes.

 

Maar ondanks verdriet gaan we verder met onze avonturen, maar ook met het laten zien aan de wereld dat oorlog alleen maar ellende veroorzaakt en dat de vrede zoveel mooier is.

Maar eerst gingen we Katje even schoon poetsen aan de carwash want Katje moet Diamant-wit zijn, maar dat was ze al lang niet meer. Eigenlijk leek ze meer op de Wodan, wit met stippeltjes.  Als baasjes ons smeerkezen noemen, dan was Katje dat zeker.  Nu worden we weer vervoerd in een schone auto, net zoals het ons “stoere mannen” betaamd.

 

En dan echt op  avontuur. Eerst en vooral ging het naar een oorlogsbegraafplaats van het Gemenebest.  

Deze ligt aan de rand van Parchim zelf. Hier zijn gedenkstenen voor gesneuvelden uit de 2^e Wereldoorlog. Hier liggen echter ook 1402 krijgsgevangenen uit de 1e Wereldoorlog begraven.

 

En gedenkstenen met de namen van zovele slachtoffers, ook uit de 1e Wereldoorlog.

Hier vlak bij pakte we ook nog een geocache mee aan een heel erg mooie boom.

En onderweg naar de volgende locatie werden er ook nog een paar geocaches gezocht en gevonden. Natuurlijk dankzij onze speurneusjes hè, allé, sommige toch want er was 1 cache bij die in de boom hing. Nee, baasje hoefde niet te klimmen, bazinneke was de hengel niet vergeten, dus konden ze hem zo uit de boom halen. Jongens, jullie moeten die baasjes van ons soms eens zien doen, wat voor gekke streken die allemaal uithalen. Je wil het niet geloven. En daar zitten wij dan mee opgescheept.

Maar wij zeggen altijd, ’t kan nog veel erger, dus doen we maar verder met deze baasjes zo beleven we toch nog wat.

 

 

 

En zo kwamen we aan in Neustadt – Glewe waar we naar een Sovjet oorlogsbegraafplaats gingen.

Hier rusten Sovjet soldaten die tijdens de 2e Wereldoorlog zijn omgekomen.  

 

 

En nadat we weer onderweg waren en nog een cache in een klein dorpje hebben gevonden kwamen we bij het uiteindelijke doel van de dag, Concentratiekamp Wöbbelin. Weer een plaats waar je koude rillingen van krijgt.

 

 

In de laatste oorlogsmaanden van WO II werd hier een buitenkamp van concentratiekamp Neuengamme opgericht. Bij de bevrijding op 2 mei 1945 waren er nog 3.500 mensen aanwezig van de ± 6.000 die er hebben gezeten. In de 10 weken dat het kamp heeft bestaan zijn er 1.000 gevangen uit 25 landen omgekomen. Hieronder bevonden zich verscheidene Nederlanders en Belgen, waaronder 1 uit mijn geboortedorp.

 

Wöbbelin, oorspronkelijk een opvangkamp, veranderde al snel in een vernietigingskamp. SS’ers doden door geweld, maar lieten de gevangenen ook sterven van honger, ziekte en uitputting. Een dagrantsoen eten bestond uit 1 kg brood en  ½ liter soep voor 10 gevangenen. Overlevenden vertelden hoe belangrijk het water van de enige pomp was om te overleven. Honger leidde in het kamp zelfs tot gevallen van kannibalisme.

 

De accommodatiebarakken waren nog in ruwbouwfase toen de gevangen arriveerden, zodat ze op de zandbodem moesten slapen of op zelf geïmproviseerde bedden van boomstammen.

De als sanitaire vleugel bestemde kazerne (wasruimte en latrine) werden gebruikt om de lijken op te slaan totdat ze in massagraven achter de spoorlijn werden begraven. Er was geen medische zorg in de ziekenboeg, b.v. Zo werd de papieren verpakking van het cement als verband gebruikt.

 

Eind april 1945 stierven er elke dag tussen de 5 en 40 mensen, deze werden niet meer begraven.

 

Op 3 mei 1945 vonden de geschokte Amerikaanse soldaten méér dan 500 lijken in de “wasbarakken" zoals "gestapeld hout”.

 

Het kamp zoals het nu, als gedenkmonument ligt, laat nog de plaatsen zien waar de barakken stonden, dit mede gemarkeerd door de betonnen platen.

 

En daarna ging het naar een massabegraafplaats van het concentratiekamp. Deze ligt net aan de andere kant van de spoorweg, vlak bij het concentratiekamp.

 

En ook al stonden er toen nog een paar caches op het programma, besloten de baasjes om maar terug naar de camping te rijden. De ellende en het verdriet van wat ze die dag zagen was te groot om nog lol te hebben.

 

Onderweg kwamen we ook nog door een mooi en pittoresk dorpje, Brenz, vlakbij Parchim. Het is hier zoo anders en ook al is de muur al zovele jaren gevallen, toch blijft het verschil groot. Hier zie je geen kasten van huizen, maar kleine, gezellige en kleurrijke huisjes.

 

En een Pittoresk en schattig uitziende kerk van Alt-Brenz.

 

 

En zo kwamen we aan op de camping waar wij nog even mochten gaan wandelen vooraleer we ons eten kregen.

Wat zijn wij toch gelukkig hè, elke dag 2 X ons bakje vol, snoepjes en lekker tussendoor. Wandelen en spelen en nu, slapen, lekker warm onder gedekt of voor de kachel. En altijd samen met de baasjes, altijd samen.

 

Wij doen onze oogjes dicht en zeggen, slaap zacht en tot het volgende avontuur.

Lemmy & Wodan.

5 & 6 oktober : De 1e dagjes achter wat ooit "Het IJzeren gordijn" was.

Woensdag 5 oktober

Vandaag hebben we het heel rustig aan gedaan, zoals altijd als we op een nieuwe plaats aankomen.

In de ochtend even winkels gaan zoeken en wat kleine boodschappen uithalen, dan kunnen we weer verder met eten en drinken.  Voor ons hebben de baasjes genoeg eten bij, maar voor hunzelf moeten ze gaan winkelen. Snappen jullie dat nog?

Enfin, aarna lekker op de camping. Baasje in diepe rust met de Wo en ik, de Lem op pad met bazinneke. Jaja, wij laten er geen gras over groeien.  Nou ja, bazinneke en haar geocachen hè. 😁

Dus, op zoek naar een cache die we gevonden hebben, die lag niet zo heel ver van de camping en zelfs maar iets verder dan het paadje wat we de komende tijd als snel uitlaatpaadje zullen gebruiken. Das dan speciaal voor als we snel moeten plassen of kakken. 😌  Tja, de natuur hè...

                       

En ook hier weer zagen we heel erg mooie paddenstoelen. De herfst is toch mooi hè.

Daarna weer op zoek naar een andere. Maar die hebben we niet verder gezocht want….. we hoorden schieten en we zaten in een bos wat ook jacht gebied was. Het leek wel of het schieten steeds dichterbij kwam, dus… besloot bazinneke maar af te druipen en dat vond ik heel verstandig van haar.  Ik ben ook heel braafjes heel kort bij haar blijven lopen want ik wil niet dat de jagers mijn reebruine kleurtje verwarren met dat van een hert.                                           Bazinneke zei : die cache gaat niet lopen, die vinden we later nog wel eens. Toen we weer op de terugweg waren kwamen we iemand tegen, nee, geen jager en bazinneke vroeg er aan of de jagers hier vlakbij waren. Nou bleek dat ze toch nog een behoorlijk stukje van ons af waren, dus we waren nooit in gevaar geweest.  Maar het is hier naar het schijnt wel heel normaal dat de jagers gewoon in de bossen gaan schieten zonder dat er melding gemaakt wordt dat er die dag geschoten wordt in het bos en welke uren. Mmmm das wel weer wennen.

Maar toch heeft bazineke nog even de tijd genomen om een fotoke te nemen, maar dat was dan vooral onderweg, daar waar we ons heel veilig waanden.  😜

 

Maar goed, we gingen niet meer terug want als we nu naar de camping gingen hadden we toch al 9 km in de poten en dat is voor mijn ouwere botten (en die van bazinneke ook hoor) echt wel genoeg.

 

Enfin, toen we aan de camping aankwamen zagen we baasje staan met de Wo, die waren dus ook gaan wandelen maar waren onderweg een man tegen gekomen met een scootmobiel en die waren aan het praten geraakt.  Mooi hoor, die verhalen rechtstreeks van de mensen. Bleek dat de man ooit gevlucht was uit de DDR en naar het vrije westen vertrokken was. Dat was nog in de tijd van toen dus, toen zelfs de baasjes nog heel jong waren.  De man vertelde over het gemis van de familie en dat dàt uiteindelijk er toe leidde dat hij terug ging naar de DDR om er toch maar te leven onder het Communistische regime.  De band van de familie. Een zwaar verhaal van toen, maar wel uit 1^e hand en mooi om te horen.

 

Er was ook nog een man die de poort van de camping kwam repareren, want die ging niet meer automatisch dicht. En die man????? Die was helemaal zot van boxers en van ons dus.   Wow seg, hoe leuk was dat. Jaja, we zijn hier zelfs al populair en geliefd. Geweldig hè.

 

Omdat er toch redelijk wind stond besloten de baasjes in de late namiddag de zijkant nog op te zetten. Terwijl baasje daar nog aan bezig was ging bazinneke snel de vaat doen.  Toen ze terug kwam met de schone borden en glazen waren we zoooo blij dat ze er ook weer was. Dus, zoals altijd, huppelen en springen. Maar de Wo, die deed het weer hè. Die dacht door de pas opgehangen zijwand te springen om bazinneke te begroeten. Nou niet dus, dat lukt niet Wo, ook al is er een raam, je kan er niet door.  Mmmmm. Daar dacht de Wo anders over. Nu is er een gaatje in het raam, dankzij de Wo. Nee, hij kon er dus niet door, maar zijn nagels hebben dus wel gaatjes gemaakt in het plastic van het raam. Die Wo, die onnozele puber, die heeft toch wel al wat gesloopt hoor.  De baasjes waren “not amused” om het zo maar te zeggen. Maar dat heeft wel niet lang geduurd want ze kunnen nooit lang boos zijn op ons.

 En dat wit manneke, dat is zich nooit van enig kwaad  bewust. 

Al met al genieten wij samen van de kleine dingen zoals het mooie boompje wat op de camping staat en waar we gewoon van genieten als we in de caravan zitten.

De avond hebben we verder in alle rust doorgebracht. Wij slapend op het bed, tot de baasjes dat inpalmen en wij moeten verkassen naar de zetel of onder tafel. 😋

Schattig hè.

En ondertussen waren de baasjes nog bezig met het oplossen van mysteries hier in de buurt. Hihihi, yep weer geocaching. Maar dat betekend voor ons toch ook weer lopen. Joepiejeeeejocheeee.

We slapen hier net als overal heerlijk, dus de nacht hebben we met de oogjes dicht gedroomd van alle belevenissen die voorbij zijn, maar ook al van die nog komen gaan.

 

6 oktober :

Ook vandaag nog een rustig dagje met het maken van de planningen voor de komende dagen. GPS'en opladen voor de streek hier en zo van die kleine dingen meer.

We zijn ook samen gaan wandelen, allé, die geocache gaan zoeken die wij gisteren door het vele knallen niet gezocht hebben. Maar vandaag was het stil. Dus besloten we om er met ons viertjes op uit te trekken en de cache te gaan zoeken. 

En hier lag de cache vlakbij, yep, we hebben hem dus gevonden.  We hebben ook nog een klein ommetje gemaakt vooraleer we weer naar de camping toe wandelden. We hadden dan toch bijna 6 km. in onze poten. Met dit mooie weer is dat genoeg want zo konden we bij "@Home" nog even genieten van het zonneke en lekker lui in het gras liggen en wat spelen. 

En we kregen weer van die lekkere bevroren visjes. Altijd met warm weer, baasjes hadden hun diepvriesje vol met van die visjes voor ons. Nu zijn ze bijna op, maar ja, 't zal ook niet zo vaak meer warm weer zijn vermoeden we.                

Wij genieten toch altijd wel van die visjes.  Eeeuuhhhh en het mijne was al op, nog voordat bazinneke ne foto kon nemen. Tja, dat moest maar zo lekker niet zijn hè.

Helemaal leuk en relaxt want morgen begint het avontuur echt, dan gaan we grootsere dingen doen. Allé, dat denken wij toch.

Groetjes van de mannen die nu achter het voormalige "IJzeren Gordijn" zitten.  

Lemmy & Wodan.