Dag 9 : 16 mei 2022 - oorlogsmonumenten en panorama’s

 

Een nacht al zovele sinds we hier arriveerden, of toch niet helemaal. Opeens hoorden we geluiden, die werden steeds harder als van knisperend spek dat aan het bakken is zei het baasje.

Dom baasje, het regent en de regen tokkelt op het dak van @Home. Steeds harder en harder en harder……..  Toen we eenmaal wisten wat het was sliepen we rustig verder. Bazinneke is wel snel even naar buiten gegaan om onze stretchers, speeltouwen en harnasjes onder de luifel te gaan leggen zodat ze droog bleven.  En das gelukt.

Tegen de ochtend was het weer stil, alles was nat en rook fris, het was heerlijk en niet meer zo drukkend warm als gisteren.

 

Maar we waren nog wel moe, dus besloten de baasjes om vandaag wat te gaan doen waarbij wij niet ver moesten wandelen en niet zo moe zouden worden, maar ook rust kregen.

 

We reden eerst een heel eind tot in Martelange, daar gingen we een monument bezoeken dat was opgericht ter ere van de Ardense jagers van de stad Arlon, cité Militaire, die meer dan hun duit in het zakje hebben gedaan voor de bevrijding van ons landje. Een mooi monument met een prachtig beeld van het everzwijn, het symbool van de Ardense jager (Chasseurs Ardennais).

Hier moesten wij even in de auto blijven zitten omdat hier heel drukke straten naast liepen.  Baasjes hebben hier trouwens ook weer een geocache gevonden. Das goed hoor, want daar worden ze altijd wel een beetje vrolijk van.

De palm op het monument is een schenking van Koning Leopold III.

Een paar kilometertjes verder, maar nog steeds in Martelange, lag nog een monument, daar zijn we natuurlijk ook naartoe gereden.

Dit keer een monument uit de 1^e wereldoorlog, dat was die van 1914 – 1918 en dit monument was opgericht ter ere van de Franse Cavalerie, 9ième Regiment de Dragons.

Terwijl de baasjes dit monument bezochten en ook hier even stil stonden bij het verleden en de oorlogsellende, moesten wij nog even in de auto blijven zitten.

Dat hebben we heel braafjes gedaan, en het werd beloond. De auto mocht aan het monument blijven staan en wij mochten er uit.

Yep, en los want het was daar heel erg rustig. Ondertussen vielen de regendruppels op onze koppen.

Vanaf het monument gingen we een wandeling doen naar een prachtig panorama. Maar dat betekende ook heel hard klimmen om dat mooie vergezicht te kunnen bewonderen.  Maar we vonden het wel de moeite waard.

Lekker los, rennen en spelen, rollebollen in het hoge gras, helemaal blij en vrolijk, dol en gek en de regendruppels bleven vallen.

 

We zaten hier echt wel hoog, maar we waren niet moe toen we daarboven aan kwamen.

En dan stilletjes aan weer naar beneden.

Toen we een heel eind afgedaald waren en weer op een groter pad kwamen, kwam er een politieauto aan gereden, gelukkig waren we toen alweer even aangelijnd. Zogezegd omdat we niet naar beneden zouden springen. Wat denken die baasjes toch van ons.

Enfin, de politieauto stopte bij ons en hun raam ging open. Dat was even heel spannend. Wij hadden toch niks fout gedaan, wij mochten daar toch wel wandelen? De heren agenten vroegen vanwaar we kwamen. Dus de baasjes maar uitgelegd hoe we gewandeld hadden en wat de bedoeling was.  Toen vertelden zij dat ze op zoek waren naar een achtergelaten auto die daar ergens zou staan en vroegen ze ons of we die soms gezien hadden. Nou nee, wij hadden niks gezien.

De agenten moesten dat stuk weg dus al niet meer gaan afzoeken. Hebben wij ze een dienst bewezen. Gelukkig voor hun dat wij Vlamingen daar op vakantie zijn.

Hihihi en toen we alweer bijna benden waren kamen de agenten ons weer voorbij gereden, draaiden weer hun raampje open en riepen ons nog heel vriendelijk  een “Merci” toe.

Dat was ook weer eens wat anders, weer een heel speciaal avontuur, toch?

En nog steeds vielen er regendruppels naar beneden, maar heel de tijd was het regen waar we niet eens echt nat van werden. Das ook weer eens iets anders, maar daardoor rook alles zoooo fris dat onze neusjes ook weer overuren konden draaien.

Bijna weer aan de auto.

 

  

Vandaar reden we weer terug in de richting van de camping, maar niet zonder nog het één en ’t ander te gaan zien. Wat hadden jullie gedacht? De baasjes kennende, die gaan geen kilometers rijden om maar een paar dingen te doen hè. Nee, nee, nee…. Zo zijn ze niet.

 

Zo kwamen we aan in Fauvillers waar we parkeerden aan dit mooie monument ter ere van de daar ter plekke gesneuvelde soldaten op 10 mei 1940.  Nadat de baasjes ook hier even stil hielden om de doden te herdenken, mochten wij weer uit de auto.

Via een mooi en pittoresk paadje gingen we dan samen op stap naar de volgende herdenkingsplaats. Hier wordt Commandant Bricard en zijn mannen die hier sneuvelden, eveneens op 10 mei 1940. Hier in deze streek werd dan ook heel hard gevochten.

Recht tegenover het monument, dit mooie uitzicht.

 

 

Na hier op dat paadje even rond gerend te hebben op dit paadje, gingen we weer richting de auto en vertrokken we naar de volgende plaats die noemt Vaux-Sur-Sûre-Lescheret.

Hier ook weer een monument en een korte Multi cache. Bij het monument moesten we iets noteren en een korte berekening maken. Dit deden de baasjes, maar ook hier weer na een kort stilte-moment ter ere van “Nos Héros” (Onze helden) van 14 oktober 1918 en “A nos Martrys” (Voor onze Martelaren) van 1 september 1944.

 

Na de berekening, gingen we weer op pad naar de uiteindelijk cache, dit leverde ons deze mooie panorama’s op.

 

En toen weer een stukje korter bij de camping, het dorpje Sibret waar natuurlijk ook weer een oorlogsmonument te vinden is. Dit keer ook een eerbetoon aan de gesneuvelde soldaten in de 1^e wereldoorlog. Gestorven voor het vaderland   1914 – 1918.

Hier vlakbij ook nog dit bom-restant met een super mooie tekst van Victor Hugo eronder.

“Deux mains jointes font plus d’ouvrage, sur la terre, que tout le roulement des machines de guerre.”                                         (Twee helpende handen verrichten méér werk op de aarde, dan alle oorlogsmachines tesamen.)

Vandaaruit nog even langs de winkel om boodschappen te doen, bazinneke naar binnen (ze kennen haar daar al en helpen haar met de boodschappen. Lief hè) en wij blijven bij ’t baasje in de auto waar de airco ons een aangename temperatuur bezorgd.

 

En op de camping mochten we weer rusten. En dat vonden wij helemaal niet verkeerd. Alleen moest het baasje weer eens onnozel kunnen doen met zijn fototoestel.  Oogjes en neusjes? Wat heeft hij er aan? Maar ja, we laten hem wel doen, al dan niet met een boze blik. Maar da menen we niet hoor, we doen maar alsof.

En opeens had het baasje andere interesses, gelukkig maar, zo krijgen wij echt rust en niet dat stomme flitsding wat ons wakker houdt. De vlindertjes die rond onze vuilzak dartelden, zo mooi.

Ondertussen konden wij heel rustig slapen. Lekker uitrusten van een heerlijk dagje afwisselend wandelen en lekker in de auto liggen slapen.

 

Morgen wordt het, naar ik hoorde, een dagje vol rust en slaap want ze zeggen dat we heel erg moe zijn van alles.

Maar dat zullen we nog wel zien.  Jullie horen nog wel van ons.

 

Groetjes van 2 grote avonturiers, Lemmy en Wodan.

Dag 8 : 15 mei 2022 - Villers-la Bonne-Eau & Marvie

 Ondanks de verwarming die het best wel goed doet, was het een frisse nacht en ochtend. Daarom zijn we vannacht heel stilletjes en stiekem bij de baasjes op bed gekropen.

Ja hoor, het bed is echt wel groot genoeg voor ons vieren. We snappen niet dat we dat niet altijd mogen.  Gelukkig waren de baasjes ook niet boos en startte onze ochtend met een grote knuffelsessie.  We denken dat we nog vaak heel stiekem bij in bed zullen kruipen. Dat is toch gewoon te leuk hè.

 

Verder verliep de ochtend als altijd. Eerst een uitlaatrondje, daarna de maagjes vullen.
En toen werden er drinkflessen gevuld en die verdwenen in bazinnekes rugzak.  Er stond vandaag dus wel degelijk iets op het programma.

Ik besloot om nog maar even te gaan rusten.

En ik  zat te popelen om op pad te kunnen.

 

Eerst gingen we naar Villers-La-Bonne-Eau waar een oorlogsmonument stond ter ere van het 3^e Platoon onder leiding van generaal Patton. En tevens ter ere van de 35^e Infanterie Divisie die zwaar slag leverde in deze streek om de vijand te verdringen, dit in de koude winter van ’44-’45. 

Er was ook een bunker, of toch de restanten van de kapot geschoten bunker.  Het is gewoon niet voor te stellen dat daar mensen in gezeten hebben, mensen vol angst om wat komen gaat, angst voor de dood en hoop op het verslagen van de vijand.

Na deze ingetogen herdenking opdat we nooit zouden vergeten, reden we naar Marvie waar we een mooie wandeling gemaakt hebben. Natuurlijk met ook wel enkele geocaches onderweg die bazinneke ook absoluut wilde vinden.

 

Katje werd achter gelaten op de plaats die ze hadden opgegeven. Vlak aan een weide. En hier begon het al goed. De stier was helemaal wild van Wodan. Net als later aan een wei koeien waar we net een cache moesten zoeken. Alle koeien in de weide kwamen naar ons toe gelopen. Ikke, de Lem trek me da echt niet aan hoor, laat die loeiende dingen maar doen. Maar Wo was in het begin toch echt wel wat angstig.  Nu ja, je zou voor minder als je zag hoe die stieren stampten en briesten. Pppfff niet normaal. Ze zagen de Wo vast aan voor een jong kalfje. LOL

Het werd een prachtige wandeling tussen lommerrijke bomen, op kleine paadjes en op stukjes terrein waar zo te zien nooit iemand kwam.

We konden er heel vaak gewoon los lopen en rauzen.

 

Er was ook een beekje waar we mochten in ploeteren.

Er was slecht 1 klein nadeel. Het laatste stuk van de wandeling waren er zoveel bomen gekapt dat we een heel eind in de zon moesten lopen. Dat hadden ze niet kunnen voorzien.

 

Gelukkig had bazinneke voldoende water in haar rugzak zodat we voldoende konden drinken en met de afkoelingen in de beekjes lukte het wel.

 

Ow ja, enne, nog een nadeel, diene jonge Witte van Zichem, Wodan genaamd….. dat was echt gene witte meer, maar ne grijze.

 

Daarna zijn we nog even lang het tankstation gereden want ‘Katje’ had alweer dorst. Tja, die stond daar ook in de zon op ons te wachten. Das niet goed hè, zolang in de blakende zon zonder bescherming. Tja en dan krijg je dorst hè. Enfin Katje had toch nog voldoende energie om ons te koelen toen ie ons naar huis bracht, want de airco stond stond vollen bak open.

 

Terug op de camping mochten we ook daar weer even in het beekje, we kregen weer een bak vol met fris drinkwater, wat te eten en weer een lekker stukje long en pens. En nu mogen we rustig slapen en dromen van al wat we meegemaakt hebben.

 

Wat een leven hè, altijd ergens anders naartoe, altijd beleven we wat anders. En toch mogen we ook rusten en slapen terwijl de citroentjes vrolijk rondom ons fladderen. Het ruikt hier ook weer heerlijk naar versgebakken brood.

 

Tot het volgende avontuur maar weer.

Groetjes,

Lemmy en Wodan.

Dag 7 : Dolce far niente.

 Dolce far niente op camping "Tro Do Way", daar is niks mis mee met dit heerlijke zonnetje.

Dus vandaag weinig nieuws, maar morgen vast weer grootse avonturen.

Groetjes van de genietende luilakken,

Lemmy en Wodan.

Dag 6 : rustig op de camping? Of toch niet?

 Vandaag is het vrijdag de 13^e, baasjes zijn niet bijgelovig, gelukkig maar. Toch besloten ze vandaag om rustig op de camping te blijven.

 

Nou ja, rustig op de camping? De auto werd vanbinnen gestofzuigd want die hing helemaal vol met onze boxerharen, vooral witte hoor. Hihi, dat zijn precies varkenshaartjes, zo stug. Die bruine haartjes, die zie je zo snel niet. LOL  Ook de caravan binnenin moest er aan geloven met dezelfde reden.

Ook de vuilwatertank en het toilet werden door baasje geleegd. Tja, dat zijn zo van die dingen die naar het schijnt bij kamperen horen. Pppffff ze doen maar hoor, das niet aan ons besteed. Wij doen ons plasje en dat verdwijnt in de grond. En ons groter pakje, tja, van ons mag dat blijven liggen hoor, maar de baasjes denken daar anders over. Die sleuren dan ook zakjes mee op dat op te ruimen. Echt hè, we snappen da niet zenne, maar we laten ze maar doen.

 

Maar allé, wij vonden da niet erg want wij kregen weer wat lekkers en mochten zalig liggen slapen op onze stretchers.

Maar als jullie nu denken dat wij niks gedaan hebben, dan hebben jullie het wel mis hoor. Uitlaatrondjes, das normaal, maar amai, ’t was vanmiddag weer den berg op. Klimmen, klefferen, en weer afdalen op kleine paadjes.
Heel mooi hoor, en allemaal op die berg waar we naast staan, dus aan de camping. Smalle paadjes tussen struiken en onder bomen. Echt heel leuk en niet eens zo heel ver, maar wel vermoeiend hoor, zeker voor jonge poten, maar daarom nemen de baasjes ook nog niet de grootste route. Opbouwen en wennen horen we steeds.

 

Wat vandaag zo lollig was, baasje nam ons allebei aan zijn heupgordel mee op stap, dus liepen wij gezellig naast mekaar. Als een echt “Duo Penotti” (zoals de choco hè). 

Met klimmen hoefden we baasje niet omhoog te trekken, dat lukte prima en bazinneke heeft natuurlijk haar 3^e been, al is dat nog steeds 1 poot minder dan dat wij hebben. Maar goed, daardoor lukt het haar ook wel, al is het een pak trager, ze hinkelt steeds wel achterna. En dan moeten we natuurlijk even wachten op haar want onze roedel moet compleet blijven hè.

Met het afdalen natuurlijk net hetzelfde, bazinneke hinkt ook dan achterna, en baasje? Hihihihi, die kon ons bijna niet volgen. Af en toe moesten wij stoppen want anders had het baasje waarschijnlijk de grond gekust. Maar wij zijn natuurlijk super braaf en stop was dan ook stop en zo kon het baasje ons ook rustig volgen. 

 

En nee, daar op die berg mogen we niet los lopen want daar zitten heel veel wilde diertjes en die moeten zich veilig  blijven voelen in hun eigen bos.

 

We hebben wel wat eigenaardigs gezien. Midden in het bos, hoog tegen de heuvel stond een oranje tent. Niemand daar gezien, maar we zijn ook niet heel dichtbij geweest.  Of zou dat een parachute zijn geweest die er nog lag van uit den oorlog? Mmmmm, daar zag ze er misschien iets te nieuw voor uit. Maar alles kan hè.

 

En iets daarvoor zagen we een soort van grot en daar waren stokken voor geslagen. En in die grot lag een slaapzak. Raar hè? Dat mensen daar in kruipen? Misschien leven daar nog holbewoners? Zou dat kunnen? Offfff geen idee.

Terug op de camping mochten we weer even ploeteren in het beekje. Das zo fijn met dit weer, zo leuk om te doen en fris aan de pootjes. En we kunnen vandaaruit “Katje” en “@Home” in de gaten houden. Lekker makkelijk, zo vlak bij ons vakantiehuisje op ons mooie en rustige plekje

Daarna zijn de baasjes maar weer eens eerst gaan douchen en toen mocht ik, de Lemmy met bazinneke mee om de vaat te gaan doen. Jaja, een hele eer is dat. Terwijl bazinneke dan alles mooi schoon maakt kan ik daar rustig wat rondsnuffelen en als het nodig is kan ik helpen hè. Ik heb 4 pootjes, die kunnen echt heel wat hoor.

 

Daarna zijn de baasjes in hun luie zetels gekropen en wij mochten bij hun op de voetbankjes gaan liggen. Nee, baasje lagen niet makkelijk, maar wij wel, en ja, dat is al wat telt.

Zo hebben we samen genoten van de rest van de namiddag. De slaap doet ons goed, want kamperen is echt heeel vermoeiend.

 

Zo, dit was weer een heel andere dag dan alle vorige, maar even leuk want we zijn met ons vieren samen.

Tot de volgende maar weer.

Groetjes,

Lemmy en Wodan